[เจ้ากล้าดียังไงถึงเรียกข้าว่า ‘ผีแก่’!?]
“เอาเถอะๆ เรื่องนั้นช่างมันก่อน ท่านบอกว่ามีอะไรจะถามข้านี่?”
ข้าใช้ข้ออ้างว่าต้องออกมาฝึกวิชายามค่ำคืน แล้วเดินออกมาห่างจากที่พักเล็กน้อย
พลังภายในของข้าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย จนสามารถใช้ม่านพลังปิดกั้นเสียงได้แม้จะอ่อนแอ
เมื่อเตรียมตัวเสร็จ ข้าก็หันไปหาเจ้าผีที่ติดตามข้ามาตลอด
‘จะเรียกเขาว่าอะไรดีนะ…’
[เรียกข้าว่า “กระบี่เซียนแห่งฮวาซาน” เถิด!]
“งั้นเรียกง่ายๆ ว่า ‘ตาแก่ชิน’ ก็แล้วกัน”
[…เจ้าหนูนี่ไม่ฟังข้าเลยรึไง? อย่างน้อยก็เรียกข้าว่าชินชอลเถอะ! ใครเขาใช้ชื่อเรียกกันแบบนั้น!?]
“งั้นเรียกท่านว่า ‘เจ้าผีแก่’ ดีไหม?”
[…เรียกยังไงก็ได้ตามใจเจ้าเถอะ]
ตาแก่ชินถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก
ไม่ว่าเขาจะเป็นวีรบุรุษแห่งอดีต กระบี่เซียนแห่งฮวาซานจริงหรือไม่ เรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับข้า
“สิ่งที่สำคัญคือ มันจะส่งผลกระทบต่อข้าหรือไม่”
ข้ามีเพียงร่างกายเดียว แต่รู้สึกเหมือนมีอีกจิตวิญญาณหนึ่งเกาะติดอยู่
ความรู้สึกนี้ไม่เพียงสร้างความรำคาญ แต่ยังทำให้ข้ากังวลว่าร่างกายของข้าอาจถูกยึดครองไปในสักวันหนึ่ง
หากเป็นไปได้ ข้าอยากจะกำจัดมันออกไป แต่คงไม่มีวิธีแก้ที่โผล่มาให้ใช้ได้อย่างง่ายดาย
“แม้แต่เมื่อครู่นี้ เขายังควบคุมพลังปราณในร่างข้าได้อย่างอิสระ…”
นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ปลอดภัยเลย มีวิธีใดบ้างที่ข้าจะรับมือกับเรื่องนี้ได้?
