มันเป็นปัญหาของเคล็ดวิชา? หรือเป็นเพราะข้าฝึกฝนพลังมาร? หรือเป็นบางอย่างที่ข้าไม่รู้มาก่อน?
หรือว่า… ตาแก่ชินกำลังโกหกข้า?
เหตุการณ์แปลก ๆ พวกนี้เกิดขึ้นมากเกินไปแล้ว
[ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังสงสัยอยู่]
“เลิกอ่านใจข้าสักทีเถอะ”
[หากไม่อยากให้ข้าอ่าน เจ้าก็เลิกคิดแบบนั้นซะ แล้วตอนนี้เจ้าควรเข้าใจได้แล้วใช่ไหม?]
ข้าค่อยๆ ปลดม่านพลังที่ขยายออกไว้รอบตัว
หากข้าชักช้าไปมากกว่านี้ พวกองครักษ์ที่เฝ้ายามอาจออกตามหาข้า
[ที่ข้าติดอยู่กับเจ้าในตอนนี้ ไม่ได้มีแต่เรื่องแย่เสมอไปหรอก เจ้าควรมองให้กว้างกว่านั้น ข้าเองก็ไม่ได้ชอบสถานการณ์นี้นัก แต่ในเมื่อมันเป็นเช่นนี้ ก็จงหาวิธีแก้ปัญหาเสียเถอะ]
“จะให้ข้าหาทางยังไง?”
[เจ้าเองก็บอกแล้วไม่ใช่หรือ ว่ากำลังจะไปที่สำนักฮวาซาน? ทั้งข้าและวัตถุวิเศษนี้เดิมทีก็มาจากที่นั่น บางทีคำตอบที่เจ้ากำลังหาก็อาจอยู่ที่นั่นเช่นกัน]
… นี่มันก็ไม่ต่างอะไรกับบอกให้ข้าหยุดบ่นแล้วรีบไปที่ สำนักฮวาซาน ให้เร็วที่สุด
บางที… ที่นั่นอาจมีวิธีช่วยข้าจริง ๆ
ข้าหวังให้มันเป็นเช่นนั้น
ข้าไม่อยากอยู่กับเจ้าผีแก่นี่ไปตลอดชีวิตหรอก!
[ไอ้เจ้าหนู! เจ้าเรียกใครว่าผีแก่กันหา!?]
ข้าเพิกเฉยต่อเสียงโวยวายของตาแก่ชิน และเริ่มเดินกลับไปยังที่พัก
ทั้งพลังลึกลับที่ก่อความวุ่นวายในตันเถียนของข้า ทั้งตาแก่ที่อ้างว่าตัวเองเป็น กระบี่เซียนแห่งฮวาซาน
