เช่นเดียวกับครั้งนี้…
แต่สถานการณ์ครั้งนี้กลับแตกต่างจากปกติ พลังลมปราณในตันเถียนของนางหมดลงไปนานแล้ว
ไม่เพียงแต่ต้องรับมือกับสัตว์อสูร นางยังต้องเดินฝ่าฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก
ร่างกายที่เคยสะอาดสะอ้านของนางเปรอะเปื้อนไปหมด และเสื้อผ้าที่เคยดูดีบัดนี้ขาดรุ่งริ่ง
แต่นี่ไม่ใช่สิ่งใหม่สำหรับนาง
โชคดีที่นางพบลำธารระหว่างทาง ซึ่งช่วยให้นางรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
“…อีกไม่นานแล้ว”
กลางป่าที่มีเพียงต้นไม้และพงหญ้า นัมกุงบีอาพึมพำกับตัวเอง
น้ำเสียงของนางหนักแน่นและมั่นคง
หากถามว่านางมั่นใจได้อย่างไร… นางเองก็คงไม่สามารถให้คำตอบได้เช่นกัน
แต่หัวใจของนางรู้
“หากไปทางนี้ ข้าจะพบเขาแน่…”
ในโลกที่เต็มไปด้วยความโสมมและความเจ็บปวด มีเพียงที่แห่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้นางรู้สึกอบอุ่น
นางจัดกระบี่ของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้า
ที่นั่น… ต้องเป็นที่ที่เขาอยู่แน่
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แต่ข้ารู้สึกว่าเส้นทางนี้ต้องถูกต้องแน่
“ข้าอยากพบเขาเร็วๆ…”
ทันทีที่พูดออกมา นัมกุงบีอาก็เบิกตากว้าง
นางยกมือขึ้นปิดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
“…อยากพบเขา?”
ทำไมกัน?
เพราะเส้นทางนี้ไม่มีกลิ่นเหม็นของโลหิตหรือซากศพเช่นที่ผ่านมาหรือ?
เป็นเพราะเหตุผลนั้นหรือเปล่า?
จังหวะก้าวเดินที่เคยมั่นคงของนางกลับสั่นไหวเล็กน้อย
นัมกุงบีอาหยุดเดิน นางยืนนิ่งอยู่กับที่
เงียบงันเป็นเวลานานราวหนึ่งเค่อ
