ทว่า… การที่พวกเขามารวมตัวกันเช่นนี้ แสดงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน
“คนเหล่านั้นก็เกี่ยวข้องกับเหตุผลที่ทำให้พวกเจ้าหยุดรถม้าของข้าด้วยอย่างนั้นหรือ?”
ยองพุงเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมาแทนคำตอบ
เมื่อเห็นว่ามูยอนไม่ได้รับอันตราย ข้าจึงสั่งให้ปล่อยตัวยองพุง ก่อนจะเดินเข้าไปหากลุ่มคนที่ยังคงอยู่ในท่าทีเผชิญหน้า
ขณะที่เดินไป ข้าก็ค่อยๆลดฝีเท้าลง พร้อมกับความคิดบางอย่างที่แล่นเข้ามาในหัว
‘…ถ้าเข้าไปใกล้ขนาดนี้ พวกเขาจะไม่จับได้ถึงพลังในร่างข้าหรือ?’
ปัญหาติดอยู่ที่พลังภายในของข้าเอง
หากยองพุงสามารถสัมผัสได้ เช่นนั้นยอดฝีมือกระบี่ดอกเหมยคนอื่นๆ ก็น่าจะรับรู้ได้ง่ายกว่าเสียอีก
ในตอนนั้นเอง เสียงของวิญญาณที่เงียบมาตลอดก็ดังขึ้น
[อย่ากังวลไป เดินต่อไปเถอะ]
‘…ท่านฟังความคิดข้าได้รึ?’
เป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย
[ข้าไม่ได้ตั้งใจ แต่เจ้ากังวลมากเกินไปจนข้ารับรู้ได้ชัดเจน เดินไปเถอะ ข้ามีวิธีอยู่]
แม้ข้าไม่อยากเชื่อนัก แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินหน้าต่อ
[จากสถานการณ์ที่เห็น ข้าเองก็มีเรื่องจะถามเจ้าเช่นกัน]
‘เรื่องอะไร?’
[เรื่องนั้นไว้ทีหลังเถอะ ตอนนี้สิ่งที่เร่งด่วนกว่าคือปัญหาของเจ้า]
ในที่สุด ข้าก็มาหยุดยืนต่อหน้านักพรตของสำนักฮวาซานซึ่งดูเหมือนจะเป็นตัวแทนของกลุ่ม
