[เพียงแค่สำนักฮวาซานยังคงอยู่ในยุทธภพ… แค่นี้ก็นับว่าเพียงพอแล้ว]
“ข้าคือ กู่หยางชอน แห่งตระกูลกู่”
“ข้าคือชินฮยอนศิษย์รุ่นที่สองแห่งฮวาซาน”
“เช่นนั้นหรือ… ท่านชินฮยอน ขอข้าถามได้หรือไม่ว่า ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ชินฮยอนทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะเหลือบมองไปทางยองพุงด้วยสายตาคมกริบ
ดูเหมือนที่นี่จะมีปัญหาซับซ้อนมากกว่าที่คิด
ราวกับรับรู้ถึงสายตานั้น ยองพุงที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัวก็รีบวิ่งมาทางนี้ทันที
“…เฮะเฮะ”
เขายิ้มแห้งๆ พลางยกมือขึ้นเกาหัว
ทว่าทันใดนั้นเอง
ตุ้บ!!
ชินฮยอนฟาดกำปั้นลงบนกระหม่อมของยองพุงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
โครม!
“อ๊ากกก!!”
…ข้าคิดว่ามันจะเป็นแค่เสียงตุบ!หรือควับ!เท่านั้น แต่ทำไมถึงเป็นโครม!ได้กัน?!
เสียงที่ไม่น่าจะออกมาจากกระหม่อมของมนุษย์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของยองพุง เขากลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด
“อึก… โอ๊ย! เจ็บเกินไปแล้ว ท่านอาจารย์อา…”
“เจ็บรึ? ข้านี่แหละที่เจ็บกว่า!”
“เพราะท่านลงมือกับศิษย์ที่รักของตนเองเช่นนี้น่ะสิ…”
“อยากโดนอีกสักทีไหม?”
“…ข้าขอโทษ”
ชินฮยอนถอนหายใจหนักหน่วง ราวกับความอดทนของเขากำลังหมดลง
“เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าอาจารย์ของเจ้าพึ่งเตือนให้เจ้าหยุดก่อปัญหาเมื่อไม่ถึงหนึ่งเดือนก่อน?”
“…ข้าจำได้”
“จำได้งั้นรึ? แล้วเจ้าก็ยังทำอะไรตามอำเภอใจเช่นนี้?”
“…ข้าขอโทษ แต่มันเป็นสถานการณ์ที่จำเป็นจริง ๆ”
