…ไม่ใช่ว่าข้ากลัวที่นางพูดคนเดียวหรอกนะ
“ในโลกนี้ไม่มีผีหรอก…”
แม้ว่าข้าจะย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นภูตผีที่ไหน
…ข้าจะพูดอีกครั้ง ข้าไม่ได้กลัว
คนที่เคยอยู่ในลัทธิมารอย่างข้า จะกลัวผีได้ยังไงกัน
ข้าเลือกที่จะเมินเหงื่อเย็นที่ไหลลงมาตามหลัง แล้วค่อยๆ หลับตาลง
สิ่งเดียวที่ข้าคิดถึงในตอนนี้ก็คือ—
“ขอให้ถึงฮวาซานเร็ว ๆ เถอะ”
“เดินทางไกลน่ารำคาญสุดๆ ข้าจะไม่ทำอีกเด็ดขาด”
หลังจากกลับไป ข้าจะขังตัวเองอยู่ในตระกูลอย่างน้อยหนึ่งปีและทำแต่เรื่องของตนเอง นั่นคือสิ่งที่ข้าตั้งใจไว้
หลังจากนั้น เกวียนก็เดินทางต่อไปเรื่อยๆ
ข้าเองก็กึ่งหลับกึ่งตื่น สลับกับสัปหงกไปตลอดทาง
เพื่อให้เดินทางได้ไกลขึ้นก่อนค่ำ พวกเราจึงไม่หยุดพักเลย
ไม่รู้ว่าเดินทางมาไกลแค่ไหนแล้ว ทันใดนั้น…
ครึ่ก!
เกวียนสะดุดกระทันหันและหยุดลงทันที!
แรงกระแทกทำให้ร่างของข้าพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ว้าย!”
วีซอลอาส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ร่างของนางเอนไปข้างหน้าอย่างแรง
ข้าไม่มีเวลาคิด รีบปล่อยพลังลมปราณโอบล้อมตัวนาง ก่อนจะใช้แขนรับไว้เพื่อไม่ให้นางล้มลง
แม้ว่าแรงกระแทกจะไม่รุนแรงมากนัก แต่ข้าก็ไม่อาจประมาทได้…!
โชคดีที่วีซอลอาเพียงแค่เซจนเส้นผมยุ่งเหยิงไปหมดเท่านั้น แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
ข้าเปิดประตูเกวียนออกทันทีและก้าวลงไปด้านนอก
“เกิดอะไรขึ้น?”
