—จนถึงจุดนี้มันยังง่ายดายอยู่
แต่เมื่อพลังลมปราณหมุนเวียนไปถึงระดับหนึ่ง มันกลับเริ่มไหลไปในทิศทางที่ข้าไม่ต้องการ
กระแสพลังเริ่มกระจัดกระจายและหยาบกระด้างขึ้น
—นี่แหละคือขีดจำกัดของ ระดับสามดารา
หากฝืนดันพลังไปต่อ ร่างกายของข้าย่อมได้รับผลกระทบโดยตรง
เส้นลมปราณอาจฉีกขาด หากข้าพยายามทะลวงขีดจำกัดโดยไม่เตรียมร่างกายให้พร้อม
อีกแล้ว…
ปัญหายังคงเป็นที่ร่างกายของข้า
แม้จะรู้เช่นนั้น แต่จิตใจที่ร้อนรนก็ทำให้ข้าลองพยายามฝืนอยู่หลายครั้ง ทว่าทุกครั้งก็มักจะสะดุดที่จุดนี้
‘ข้ากำลังเร่งร้อนเกินไป ไม่ใช่แค่ใจ แต่สถานการณ์ก็เร่งเร้าด้วย’
ข้าสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจเรียกลมปราณกลับคืนสู่จุดตันเถียนแต่โดยดี
ความโลภที่เกินพอดีย่อมไร้ประโยชน์
ในการฝึกเคล็ดวิชา สิ่งสำคัญที่สุดคือการรู้ขีดจำกัดของตน
การก้าวข้ามเส้นแบ่งบางๆ นั้น อาจนำไปสู่สองทาง—เจริญก้าวหน้า หรือ ตกสู่ลมปราณตีกลับ
—คืนนี้ยังไม่ใช่เวลาของข้าที่จะก้าวข้ามมัน
ที่ข้าหมั่นฝึกฝน เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้ออย่างหนัก มิใช่เพียงเพื่อทะลวงไปสู่ระดับสี่ดาราเท่านั้น แต่ยังเป็นการฝึกฝนรากฐานให้มั่นคง และขจัดพลังอันไม่บริสุทธิ์ออกจากร่าง
การสั่งสมพลังเช่นนี้ เมื่อข้าแข็งแกร่งขึ้นในภายภาคหน้า ก็ย่อมได้รับผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่กว่าผู้อื่น
‘…เฮ้อ’
ข้าหัวเราะเยาะตนเองในใจ
‘นึกว่าข้าละทิ้งความทะเยอทะยานไปแล้วเสียอีก’
