ขณะกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง มูยอน ก็เดินเข้ามาหาพร้อมรายงาน
“คุณชาย การเตรียมตัวเสร็จสิ้นแล้วขอรับ”
“อืม ข้ากำลังไป”
ข้าหันหลังจะเดินไปขึ้นรถม้า แต่ก่อนจะไปถึง ผู้อาวุโสสองก็เอื้อมมือมารั้งข้าไว้
“เช่นเดียวกับตอนที่ไปเสฉวนครั้งก่อน…”
“ข้ารู้แล้ว… ข้าจะกลับมาโดยไม่ก่อเรื่องใดๆ”
“แต่เท่าที่ข้ารู้ คราวที่แล้วเจ้าก็เล่นจัดการ มังกรสายฟ้า จนหมดท่าเลยไม่ใช่หรือ…?”
“…..”
ข้ากระแอมเบาๆ เลี่ยงจะตอบคำถาม
“ว่าแต่…พี่หญิงหายไปไหนเสียล่ะ?”
เมื่อครู่กู่ฮุยบี ยังอยู่ข้างๆกันอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
เมื่อเอ่ยถาม ผู้อาวุโสสองก็หัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆ! คงไปแอบร้องไห้ที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะสิ”
“หา…?”
“เจ้าออกเดินทางไกลอีกแล้ว คงทำให้นางใจหาย ตอนนี้คงแอบร้องไห้อยู่หลังต้นไม้ที่ไหนสักแห่ง อย่าไปใส่ใจมากนัก เจ้าก็แค่ไปตามทางของเจ้าเถอะ”
ข้าฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะอย่างปลงตก…
คำพูดที่ว่าศิลาก้อนเล็กๆ นั้นคือหนึ่งในสี่สมบัติล้ำค่าของฮวาซาน ข้ายังพอทำใจเชื่อได้ แต่เรื่องที่ว่าพี่หญิงผู้นั้นกำลังกังวลจนร้องไห้… นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว
สตรีที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิงคนนั้น ร้องไห้เพราะเป็นห่วงข้า?
ไร้สาระสิ้นดี นางน่าจะยืนหัวเราะเยาะข้าอยู่ต่อหน้ามากกว่าเสียอีก
แค่คิดภาพ กู่ฮุยบีเช็ดน้ำตา ข้าก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ภาพนั้นไม่เหมาะกับนางเลยแม้แต่น้อย
“เอาล่ะ ข้าขอตัว”
