เมื่อถึงเวลาต้องออกเดินทาง ข้าก็แสดงคารวะต่อผู้อาวุโสสอง ก่อนก้าวขึ้นรถม้า
“เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
“ท่านก็รักษาสุขภาพด้วย”
ฟึ่ฮี้ฮี้ฮี้ง!
เสียงม้าร้องก้องไปทั่ว ขณะรถม้าเริ่มออกตัวพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงสู่ ฮวาซาน
◇◆
หลังจาก กู่หยางชอนจากไป ผู้อาวุโสสองเดินเข้าไปในที่พักของเขา ที่มุมห้อง มีร่างหนึ่งนั่งคุดคู้แผ่วเบา
“เฮ้อ…”
ไม่บ่อยนักที่ผู้อาวุโสสองจะถอนหายใจเช่นนี้
“เจ้าถึงกับเศร้าเสียขนาดนี้เลยรึ?”
ร่างที่นั่งคุดคู้สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“หยางชอน ไม่ใช่เด็กสามขวบแล้ว เจ้าจะมานั่งร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้ทำไมกัน?”
เจ้าของเสียงสะอื้นนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจากกู่ฮุยบี
“ท่านก็รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นร่างกายอ่อนแอเพียงใด…! เมื่อไม่นานมานี้ก็เพิ่งหมกมุ่นอยู่กับการฝึกซ้อมจนลืมกินข้าวเสียด้วยซ้ำ…”
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความกังวลและขุ่นเคือง
“ถ้าเจ้าคอยเอาใจใส่หยางชอนมากเกินไป ยอนซออาจจะน้อยใจเอานะ”
ผู้อาวุโสสองกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะยังไม่อาจปลอบใจกู่ฮุยบีได้…
“ยอนซอน่ะ ดูแลตัวเองได้ดีอยู่แล้ว แต่หยางชอน ไปที่ไหนก็ต้องก่อเรื่องกลับมาทุกครั้งมิใช่หรือ?”
คำพูดของกู่ฮุยบี ทำให้ผู้อาวุโสสองไม่อาจหาคำโต้แย้งใดๆ ได้
เพราะมันเป็นความจริง—
แม้แต่ครั้งล่าสุดที่ไปเสฉวน กู่หยางชอนก็เล่นทำลายแขนของลูกชายสกุลนัมกุงจนแหลกละเอียด
