เส้นผมสีเงินขาวที่สะท้อนแสงอาทิตย์ ผิวขาวราวกับใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดมาตลอด—
เป็นโฉมหน้าที่บิดาของเขามักพร่ำเพ้อถึงอยู่เสมอเวลาที่ดื่มจนเมามาย—
‘นางฟ้า!’
“ขอโทษนะ…”
เสียงของ ‘นางฟ้า’ ดังขึ้น
ให้ตายเถอะ แม้แต่น้ำเสียงยังไพเราะถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
หัวใจของมังดงเต้นรัวแทบจะทะลุออกมาจากอก
“อ-อืม!?”
“ข้าจะไปซานซี ต้องไปทางไหน?”
ซานซี…? ซานซีอะไรกัน?
นางฟ้าตนนั้นอาศัยอยู่ที่ซานซีงั้นหรือ…?
สมองของมังดงที่เต็มไปด้วยความงุนงงดันเผลอคิดอะไรแปลก ๆ ออกไป
แต่ในที่สุด สติสัมปชัญญะของเขาก็กลับคืนมา
“ซะ-ซานซีหรือขอรับ…จากที่นี่ต้องมุ่งหน้าไปทางตะวันออก…”
“ขอบคุณนะ”
ดูเหมือนนางจะเร่งรีบไม่น้อย พอได้คำตอบ นางก็—
‘บินขึ้นฟ้า…! นางบินได้…!!!’
มังดงที่ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตะลึงถึงกับร้องเสียงหลงออกมา
“มังดง! เจ้าจะโวยวายทำไมกันหา!?”
“มะ-แม่! ข้าเห็นนางฟ้า!! นางฟ้าจริง ๆ!!”
“…เจ้านี่เสียสติไปแล้วหรือไง เมื่อวันก่อนโดนบังซุกปฏิเสธมา ทีนี้ถึงขั้นเพ้อเจ้อเลยรึ?”
“ไม่… นางฟ้าจริงๆ…”
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร มารดาของเขาก็ไม่คิดจะฟัง นางเพียงหันกลับไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มังดงไม่มีหลักฐานใดที่จะพิสูจน์คำพูดของตนเอง
“…อะไรกันนี่?”
มีเพียงเหรียญเงินที่ถูกวางทิ้งไว้ ณ จุดที่นางฟ้ายืนอยู่ก่อนหน้านี้
เป็นเงินจำนวนมากพอให้ครอบครัวของเขาได้กินอิ่มไปหลายเดือน
“มะ…ไม่น่าเชื่อ…”
