เพราะความสงสัยเพียงเล็กน้อย สามารถกลายเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดต่อศัตรูได้
ด้วยหลักการนี้ นางจึงสามารถเอาตัวรอดมาได้ตลอด และมั่นใจว่าตนไม่ได้ทำผิดพลาด
แต่วันนี้ โทอุนชูไม่อาจรักษาหลักการนั้นไว้ได้อีก
เรื่องนี้… หากไม่ถามให้รู้แน่ชัด นางคงต้องค้างคาใจไปตลอด
ลังเลอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งในที่สุด นางก็เอ่ยปากถาม
“…คุณชายกู่ ข้ามีเรื่องอยากถามท่านสักหน่อย จะได้หรือไม่?”
“ไม่ ข้าไม่อนุญาต”
“…ตาของท่านเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
สายตาของโทอุนชูค่อยๆ เลื่อนไปยังดวงตาข้างซ้ายของกู่หยางชอน พลางชี้ไปยังบริเวณนั้น
ดวงตาที่เคยดูปกติของเขา บัดนี้กลับบวมเป่ง แถมยังเขียวช้ำเป็นรอยฟกช้ำอย่างเห็นได้ชัด
“….ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องถาม”
พร้อมกันนั้น รอยขมวดคิ้วลึกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู่หยางชอน
‘นางดันกล้าถามเรื่องนี้ออกมาจริง ๆ…’
ร่างกายที่เหนื่อยล้าถูกลากออกมาข้างนอกอย่างไม่เต็มใจ ทำให้สภาพจิตใจของกู่หยางชอนยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
“เฮ้อ…”
เพียงแค่ได้ยินคำถามของโทอุนชู ก็ทำให้เขาเผลอถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
บาดแผลนี้ เป็นผลลัพธ์จากการต่อสู้กับ ‘หมูป่าคลั่ง’ เมื่อคืน
ให้ตายเถอะ…
ยัยหมูป่าคลั่งนั่น! ข้าบอกให้นางสงบลงกี่ครั้งแล้ว แต่ไม่ว่าข้าจะพูดยังไง นางก็ไม่คิดจะฟังเลยสักคำ
แต่ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่านั้น คือระหว่างการประลอง กู่ฮุยบี ‘ยิ้ม’ อยู่ตลอดเวลา
