อะไรกันที่ทำให้นางสนุกขนาดนั้นถึงได้พุ่งเข้ามาหาข้าด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขเช่นนั้น?
แรกเริ่ม นางอ้างว่าต้องการช่วยปรับสมดุลพลังปราณที่ไหลเวียนผิดปกติในร่างของข้า แต่พอการต่อสู้ดำเนินไป นางก็เริ่มแสดงออกชัดเจนว่ามีแต่ตนเองที่สนุก
ผลสุดท้าย แม้การประลองกับกู่ฮุยบีจะช่วยให้ข้าปลดปล่อยพลังปราณส่วนเกินออกไปได้ แต่สิ่งที่ได้รับมาพร้อมกันก็คือบาดแผลสุดปวดหัวนี้
“…แค่เกิดเรื่องเล็กน้อยขึ้นเท่านั้นเอง”
“เช่นนั้นหรือ…”
หลังการประลองจบลง ดูเหมือนกู่ฮุยบีจะตระหนักได้ว่าตนเองเล่นหนักเกินไปเล็กน้อย นางจึงมีท่าทางหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด
‘…ดาบหลบได้แล้ว แต่ใครมันจะไปคิดว่าหมัดศอกจะตามมาอีกล่ะ’
หลังจากที่ข้าหลบคมดาบของนางได้แล้ว นางกลับงัดศอกขึ้นมาโจมตีต่อทันที!
โชคดีที่ขณะนั้นพลังภายในของกู่ฮุยบีลดลงไปบ้างแล้วจากการโจมตีต่อเนื่อง ไม่เช่นนั้น หากศอกนั้นกระแทกเข้าเต็มๆ ศีรษะข้าคงได้แตกไปแล้วแน่ ๆ
ต่อไปนี้ ข้าจะไม่มีวันประลองกับนางอีกเด็ดขาด!
ในขณะที่ข้ากำลังหงุดหงิดอยู่ โทอุนชูก็ยังคงแอบเหลือบมองบาดแผลของข้าเป็นระยะผ่านหางตา
นี่มัน… คงไม่ใช่แค่ความกังวลแล้วกระมัง? ดูเหมือนนางจะล้อเลียนข้าเสียมากกว่า
เมื่อตระหนักได้ถึงความอึดอัดของข้า โทอุนชูก็แสร้งกระแอมเบา ๆ ออกมา
“…แค่ก ข้าได้ยินมาว่าคราวนี้ท่านมีเรื่องที่ต้องไปจัดการที่เสฉวนมิใช่หรือ?”
“เรื่อง…?”
