…เจ้าทำหน้าแบบนั้นทำไมกัน?
“…อะไร? ทำไมทำหน้าแบบนั้น?”
“…ข้าไม่มีเงินเลยนะขอรับ คุณชาย…!”
จู่ ๆ มูยอนก็โพล่งออกมาอย่างกะทันหัน
อะไรกัน อยู่ดีๆ ทำไมเขาถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา?
ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงคิดว่าเขาต้องจ่ายเงินเองแต่แรก?
พอเห็นท่าทางแบบนั้น ข้าก็เกิดอยากจะแกล้งขึ้นมาเล็กน้อย
“ว่าไงนะ!? แล้วทำไมเจ้าพึ่งมาบอกข้าตอนนี้…!”
ทันใดนั้น สีหน้าของมูยอนก็เปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง ราวกับเขาคาดไว้แล้วว่ามันจะเป็นเช่นนี้
พอเห็นสีหน้าของเขา ข้าก็หยิบเหรียญเงินออกมาจากอกเสื้อทันที
พอมูยอนเห็นดังนั้น ก็ดูเหมือนจะช็อกเข้าไปใหญ่
ข้าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนพูดขึ้น
“อะไรล่ะ ข้าแค่ล้อเล่น เจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าซื้อขนมด้วยเงินตัวเองจริง ๆ รึไง?”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกขอรับ…”
“ไม่ใช่? งั้นทำไมทำหน้าแบบนั้น?”
“…ถ้าท่านมีเงินอยู่แล้ว งั้นช่วยคืนเงินที่ท่านยืมข้าไปเมื่อครั้งก่อนสักหน่อยได้หรือไม่…?”
“…”
“ขนมยักกวาได้แล้วขอรับ!”
“โอ๊ะ! ขนมได้แล้วนี่นา ข้าต้องรีบไปแล้วล่ะ”
พอได้ยินคำของพ่อค้า ข้าก็คว้าถุงขนมแล้วรีบเดินกลับไปยังตระกูลกู่ทันที
แม้จะได้ยินเสียงของมูยอนร้องเรียกอย่างเวทนาอยู่ด้านหลัง แต่ข้าก็เลือกที่จะเมินมันไป
…ขอโทษนะมูยอน คราวหน้าข้าจะคืนให้เจ้าจริง ๆ แน่นอน!
