“ตอนนี้เวลากี่โมงแล้ว?”
ข้ายังรู้สึกง่วงอยู่ แสดงว่ายังไม่น่าจะผ่านไปนานนัก
“กำลังโตแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมกินข้าว แบบนี้ใช้ได้ที่ไหน!?”
เสียงดังก้องหู ข้ายกมือขยี้ตาพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง
สิ่งแรกที่เห็นตรงหน้าคือ…ซาลาเปา
…ทำไมถึงมีซาลาเปาอยู่ที่นี่กัน?
หรือว่านี่คือความฝัน? กินซาลาเปามากไปจนฝันถึงมันแล้วหรือ?
“…ซาลาเปา? ซาลาเปาไส้เนื้อ?”
“น้องข้า เจ้ากำลังเพ้ออะไรน่ะ?”
ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมา ข้าพลันได้สติที่ยังหลงเหลืออยู่เล็กน้อย
เงาร่างตรงหน้าเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจปรากฏตรงหน้า ข้าไม่จำเป็นต้องใช้เวลาคิดให้มากก็รู้ว่าเป็นใคร
“ท่านพี่…?”
“ใช่แล้ว! พี่สาวผู้สง่างามและงดงามของเจ้าเอง!”
ข้าเมินคำพูดไร้สาระนั้นไป
“ท่านพี่มาที่นี่ทำไม?”
“ทำไมข้าจะมาไม่ได้?”
“แน่นอนว่าไม่ได้ ที่นี่ห้องข้านะครับ”
“งั้นก็เป็นห้องข้าด้วยเหมือนกัน”
“…นี่ท่านพูดเรื่องอะไร? ท่านพี่ดื่มมาหรือ?”
ข้าพูดออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนที่กู่ฮุยบีจะดีดหน้าผากข้าอย่างรวดเร็ว
ข้ารีบเอียงหัวหลบโดยสัญชาตญาณทันที!
คิ้วข้างหนึ่งของกู่ฮุยบีเลิกขึ้นทันทีที่เห็นแบบนั้น
“โอ๊ะ… หลบได้งั้นหรือ?”
“ท่านพี่! เจอหน้าก็จะตีข้าเลยหรือ?”
“น้องชายตัวดีไม่ยอมกินข้าว ข้าลำบากหอบอาหารมาให้ถึงที่ แต่กลับพูดจาแบบนี้ใส่ข้า?”
“…ถ้าจะทำขนาดนี้ ก็ใช้พวกคนรับใช้เถอะ ทำไมต้องลำบากมาด้วยตัวเอง?”
