ลมปราณตีกลับ… ไม่ว่าจะคิดอย่างไร มันก็น่าหวาดหวั่นอยู่ดี
แม้แต่จอมยุทธ์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว ก็ยังต้องระวังภัยจากลมปราณตีกลับอย่างถึงที่สุด
…หรือว่าจริงๆ แล้ว ข้าเป็นพวกชอบทำเรื่องที่เสี่ยงต่อการตายเพราะลมปราณตีกลับกันแน่?
สาเหตุที่ข้าเลือกจะเก็บพลังนี้ไว้ในร่างโดยไม่ระบายออก เป็นเพราะ ‘ความโลภ’
ลึกๆ แล้ว ข้าคิดว่าบางที ข้าอาจจะสามารถดูดซับพลังนี้เข้าสู่ร่างได้
และเพราะแบบนั้น ข้าจึงรู้สึกอ่อนล้า ทั้งที่ร่างกายควรจะสมบูรณ์พร้อม
วิธีแก้ปัญหานั้นง่ายมาก—
เพียงแค่ระบายพลังที่คั่งค้างออกไป ไม่ว่าจะด้วยการฝึกฝนหรือการต่อสู้ก็ตาม
ข้าหันไปมองกู่ฮุยบีด้วยสีหน้าเอือมระอา
“…เพราะเหตุนี้ ท่านพี่เลยอยากมาสู้กันใต้แสงจันทร์?”
“ไม่ใช่แค่นั้น ข้าก็แค่อยากอบรมเจ้าสักหน่อย น้องชายที่ปากเสียแบบนี้ ต้องได้รับบทเรียนเสียบ้าง”
“อะไรนะ—”
ทันใดนั้น ความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาในหัว
ไม่นะ… มันคงไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกใช่ไหม?
แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมาอย่างประหลาดกันล่ะ?
“หรือว่า… ที่ท่านพี่หาเรื่องข้าด้วยเหตุผลไร้สาระเมื่อครู่นี้ เป็นเพราะเรื่องนี้?”
ข้าหวนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงกลางวัน—
กู่ฮุยบีปลดปล่อยพลังอันมหาศาลออกมาข่มขู่ข้า ราวกับจะแผดเผาทุกสิ่ง
ข้าต้องฝืนตัวเอง ดึงพลังที่คั่งค้างอยู่ออกมาใช้เพื่อรับมือกับนาง
