“เดิมทีข้าก็ตั้งใจจะอบรมเจ้าสักหน่อย เพราะไม่ได้เจอกันนาน… แต่ตอนนี้หมดอารมณ์แล้ว”
กู่ฮุยบีโบกมือไล่ข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ
พอมาคิดดูแล้ว… นี่มันที่พักของข้านี่นา?
ท่าทีแบบนั้นทำให้ข้าอยากลองขัดขืนดูสักครั้ง แต่พอคิดว่านางเป็น “หมูป่าคลั่ง” ที่อาจจะทำให้ข้าตายได้หากดื้อดึง ข้าก็เลือกที่จะยอมเดินออกไปโดยดี
“อ้อ น้องชาย”
ข้าหันกลับไปตามเสียงเรียกของกู่ฮุยบี
นางสบตากับข้า ก่อนจะสะบัดมือโยนบางสิ่งมาทางข้า
ข้ายื่นมือออกไปคว้ามันไว้ได้ทันที
มันคือ ถุงเครื่องรางใบเล็ก
“ของฝากจากการเดินทาง”
“นี่คืออะไร?”
“ห้อยไว้ที่เอวให้เรียบร้อยล่ะ ถ้าไม่ทำ ข้าจะลงโทษเจ้า”
ข้าเปิดถุงเครื่องรางออกดู ข้างในบรรจุลูกแก้วสีเหลืองเม็ดหนึ่ง
นี่มันอะไร? ศิลาอสูรหรือ?
ไม่น่าจะใช่…
เพราะข้าสัมผัสถึงพลังพิเศษใด ๆ จากมันไม่ได้เลย
ขณะที่ข้ากำลังพลิกดูถุงเครื่องรางไปมา กู่ฮุยบีกล่าวขึ้น
“ก็แค่ของที่พ่อค้าเร่บอกว่าเป็นยันต์นำโชค ข้าเลยซื้อมาก็เท่านั้น อย่าพูดมากแล้วห้อยมันไว้ดีๆ ซะ”
หากแปลความหมายที่แท้จริงของคำพูดนี้… ก็คือ ของกระจุกกระจิกไร้ค่า นั่นเอง
ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่แน่ใจ แต่เมื่อเห็นว่านางเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจพร้อมกล่าวว่า “ถ้าไม่ทำ ข้าจะลงโทษเจ้าอีกรอบ”
…ข้าจึงค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาห้อยไว้ที่เอวโดยไม่อิดออด
คงไม่มีเจตนาไม่ดีอะไรอยู่เบื้องหลังหรอก
ข้ารู้ดีว่ากู่ฮุยบีไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น
