ราวกับว่าเขาได้รับโอสถวิเศษที่ซ่อนเร้นอยู่
แม้ปริมาณพลังภายในของเขาจะเพิ่มขึ้น แต่ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลจนน่าฉงน
ทว่า…สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุด กลับเป็นคุณภาพของพลังที่เขามีอยู่
แต่ไหนแต่ไร ปริมาณพลังภายในที่กู่หยางชอนมีอยู่นั้นถือว่าน้อย เมื่อเทียบกับผู้อื่น
ดังนั้นแม้มันจะเพิ่มขึ้น ก็แค่ดูเหมือนว่ามีมากขึ้นกว่าเดิม
อย่างไรก็ตาม…หากไม่นับเรื่องของปริมาณ สิ่งที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิงก็คือ คุณภาพของพลังภายใน
เพียงแค่พิจารณาจากการที่เขาสามารถปล่อยพลังปราณให้ไหลผ่านไอร้อนของกู่ฮุยบีได้โดยไม่ถูกกดทับ ก็มากพอให้เข้าใจได้แล้วว่า… พลังของเขานั้น เปลี่ยนแปลงไปในระดับที่น่าตกใจ
‘ที่เสฉวน…มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?’
ใจหนึ่งข้าอยากจะโยนทุกอย่างทิ้ง แล้วตามไปตรวจสอบให้รู้แจ้ง
แต่หน้าที่ที่ข้าต้องรับผิดชอบมีมากเกินไป
ทั้งเรื่องการหมั้นหมายกับตระกูลนัมกุง
และเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ “ศรัทธา” ที่ข้ายังไม่อาจเพิกเฉยได้
“รู้สึกเหมือนเราพลาดเรื่องสำคัญบางอย่างไปเสียแล้ว น่าอึดอัดจริง”
“แล้วเด็กคนนี้…”
กู่ฮุยบีหันมองหาวีซอลอาที่เมื่อครู่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ
“…ไปไหนแล้ว?”
เมื่อครู่ยังอยู่ตรงนี้แท้ ๆ
“มีอะไรหรือ?”
“เปล่าเจ้าค่ะ แค่สาวใช้ที่อยู่เมื่อครู่นี้”
“อ้อ นางเพิ่งเข้ามาเป็นสาวใช้ได้ไม่กี่เดือน เป็นเด็กที่ยังไม่รู้ความมากนัก เจ้าไม่ต้องสนใจให้มาก”
“เข้าใจแล้ว…แต่…”
