เหล่ายอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่เต็มไปด้วย ความหยิ่งผยองและความมั่นใจในตัวเอง กลับไม่มีใครกล้าปฏิเสธ
นั่นหมายความว่า กระบี่ฟีนิกซ์คือผู้ที่อยู่เหนือพวกเขาทั้งหมด
และนั่นคือเหตุผลที่ข้าเกลียดนาง
ข้าเกลียดที่แม้จะเป็นสายเลือดเดียวกัน นางก็ยังมีพรสวรรค์ที่ข้า ไม่มีวันเอื้อมถึง
ข้าเกลียดที่ไม่ว่าไปที่ไหน ชื่อของข้ามักจะถูกเปรียบเทียบกับนางเสมอ
สำหรับข้า “กระบี่ฟีนิกซ์” คือกำแพงที่ไม่มีวันข้ามพ้น
คือมหาสมุทรที่ข้าต่อให้พายเรือไปเพียงใด ก็ไม่มีวันข้ามไปถึงอีกฟากฝั่ง
ข้าเกลียดมัน…
เพราะนางอยู่ห่างไกลเกินไป สูงส่งเกินไป จนทำให้ข้ารู้สึก อยากหนีไปให้ไกล
ข้าหมกมุ่นอยู่กับความคิดเหล่านี้จนจมอยู่ในห้วงของความขมขื่น
แต่แล้ว ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของข้า
“นี่คือเหตุผลที่แท้จริงงั้นหรือ?”
ข้าไม่อาจหาคำตอบได้
…เพราะข้า รู้อยู่แล้ว โดยไม่ต้องค้นหา
‘…ความจริงแล้ว ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือ…’
แม้ว่าข้าจะพยายามสรรหาข้ออ้างมากมาย พยายามหาเหตุผลมาประกอบว่าเหตุใดข้าถึงเกลียดนาง
แต่ข้ารู้ดีอยู่แก่ใจ
ไม่ว่าข้าจะสร้างเหตุผลขึ้นมามากแค่ไหน ข้าก็ไม่มีทางเกลียดนางได้เลย
และนั่น…คือสิ่งที่ข้าเกลียดที่สุด
จนถึงตอนนี้ ข้าก็ยังเป็นเช่นนั้น…
“น้องชาย”
“…อืม”
“หืม? อืม!?”
“…ขะ…ขอรับ ท่านพี่…”
“นั่นแหละที่ถูกต้อง น้องชายของข้า แขนเจ้ากำลังจะตกลงไปอีกแล้วนะ ยกให้ตรง ๆ เข้าไว้”
“…ขอรับ…”
