ขณะที่ข้ายกแขนขึ้นเหนือศีรษะ มือของข้ายังคงสั่นสะท้านไม่หยุด
และในขณะนั้นเอง ข้าก็ได้แต่คิดในใจ…
‘…ใครบอกว่าข้าเกลียดนางไม่ได้? ตอนนี้ข้าคิดว่าข้าสามารถเกลียดนางได้สุดหัวใจเลยต่างหาก!’
เอาเถอะ…คราวนี้มันคงไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้ว
…ยัยพี่สาวปีศาจ
◇◆
ทันทีที่ได้ยินข่าว ข้าก็เตรียมตัวหลบหนีในทันที
แต่แผนการของข้าถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย
เพราะอาวุโสสองที่ยืนอยู่ตรงหน้า คว้าตัวข้าไว้ได้ก่อนที่ข้าจะก้าวพ้นประตู
“จะไปไหน?”
“…ท่านอาวุโส หากท่านช่วยทำเป็นมองไม่เห็นสักครั้ง จะได้หรือไม่?”
“เจ้าเอ่ยเรื่องอะไร? เรื่องการหมั้นหมายก็เรื่องหนึ่ง ไหนจะเรื่องที่พี่สาวของเจ้ากลับมาแล้วอีก”
“นั่นแหละ! แค่เรื่องเดียวข้าก็แทบรับมือไม่ไหวอยู่แล้ว! นี่มีตั้งสองเรื่อง จะไม่ให้ข้าหนีได้อย่างไร!?”
“…ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ พี่สาวเจ้ากลับบ้านหลังจากหายไปหลายเดือน แต่เจ้ากลับคิดจะหนีโดยไม่พบหน้านางสักครั้ง?”
“ข้าจะรู้ได้ยังไงว่าเจอหน้าพี่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น!? ข้าขอไปขังตัวเองอยู่ในภูเขาสักหลายเดือน อย่ามาตามหาข้าก็แล้วกัน”
“…เจ้าไปกินอะไรผิดมาจากเสฉวนหรืออย่างไร? ทำไมถึงทำตัววุ่นวายเช่นนี้ ข้าชักอยากจับเจ้าทุบให้สลบแล้วลากไปเสียจริง”
น้ำเสียงของอาวุโสสอง เต็มไปด้วยความดุดัน ทำให้ข้าหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ไอ้แก่นี่…!
ข้าถูกจับคอเสื้อไว้แน่น ต่อให้พยายามอย่างไร ข้าก็ไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย!
