เสียงที่แฝงไปด้วยอำนาจและความหนักแน่นของนาง ทำให้ข้าหัวหมุน
“น้องชายของข้า”
“…อ่ะ…?”
“เจอพี่แล้ว ไม่คิดจะคารวะก่อนหรือ?”
“…”
เหงื่อเย็นไหลลงมาตามขมับข้า ราวกับสายฝน
…ข้าควรพูดอะไรดี?
ในชั่วพริบตาเดียว ข้าคิดหาทางออกเป็นร้อยวิธี
สุดท้าย ข้าก็อ้าปากพูดออกไป
“สะ… สวัสดี…?”
“…”
ไม่มีเสียงตอบรับจากนาง มีเพียงการพยักหน้าเล็กน้อย
…เหมือนนางยังไม่พอใจอะไรบางอย่าง
ข้าจึงรีบเสริมคำพูดเข้าไปอีก
“สะ… สวัสดี… ขอรับท่านพี่?”
“…”
พยักหน้า
ดูเหมือน ตอนนี้นางพึงพอใจแล้ว
‘…บ้าไปแล้วแน่ ๆ’
“กระบี่ฟีนิกซ์ กู่ฮุยบี”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ข้าได้พบกับพี่สาวคนโต
จะว่าไปแล้ว… นางยังคงเป็นนางคนเดิมไม่มีผิด
ดวงตาที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิง กำลังจ้องมองลงมายังข้า
‘…เดี๋ยวนะ ทำไมข้าถึงถูกมองลงมาล่ะ?’
…ข้ากับนางควรจะสูงพอ ๆ กันนี่นา?
…หรือว่าข้าจะ เตี้ยลง!?
ข้ามองต่ำลง และเพิ่งรู้ตัวว่าข้าคุกเข่าอยู่กับพื้นโดยไม่รู้ตัว
“…?”
…หา!?
นี่ข้าคุกเข่าไปเองโดยสัญชาตญาณงั้นหรือ!?
สิ่งนี้ คือความหวาดกลัวที่สั่งสมอยู่ในร่างกายข้ามาเนิ่นนาน
“ดีมาก ปฏิกิริยาไวใช้ได้”
กู่ฮุยบี ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ
…แต่รอยยิ้มนั้น ทำให้ข้าขนลุกไปทั้งร่าง
“ยกมือขึ้นด้วยสิ”
“…หา? ทำไมต้องยกมือด้วย?”
“ไม่ยก?”
“…!”
ไม่รอให้สมองประมวลผล มือของข้าก็ยกขึ้นทันที!
