นี่ก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของข้าเลย!
ไอ้ระบบการสั่งสอนที่บิดเบือนนี้มัน…
“น้องชาย”
“…อืม”
“หืม? อืม!?”
“ขะ…ขอรับ ท่านพี่…”
“ดีมาก น้องชาย แขนเจ้ากำลังจะตกลงไปอีกแล้วนะ ยกให้ตรงๆ เข้าไว้”
“…ขอรับ…”
ทำไมนางถึงต้องทำตัวแบบนี้ทันทีที่พบหน้ากันหลังจากไม่ได้เจอกันนาน!?
ข้าส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางอาวุโสสอง อย่างลับ ๆ
แต่สิ่งที่ข้าได้รับกลับเป็น รอยยิ้มเปี่ยมสุขจากเขาแทน
“สายสัมพันธ์พี่น้องของพวกเจ้ายังคงแน่นแฟ้นเช่นเคย”
“…ท่านเห็นว่าสิ่งนี้ดีงั้นหรือ!?”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
กู่ฮุยบีทิ้งข้าไว้ในท่านี้โดยไม่สนใจ หันไปคารวะอาวุโสสองอย่างเป็นทางการ
“เป็นเวลานานแล้วที่ไม่ได้พบท่าน อาวุโส”
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าสบายดีหรือไม่ ฮุยบี?”
“เช่นเดิมเสมอเจ้าค่ะ”
“เช่นเดิมเสียที่ไหน ข้าได้ยินมาว่าเจ้าปฏิบัติหน้าที่หัวหน้าหน่วยกระบี่ ได้อย่างยอดเยี่ยม”
“ทั้งหมดเป็นเพราะเหล่าหน่วยกระบี่ทุ่มเททำงานหนักกันอย่างเต็มที่เจ้าค่ะ”
อาวุโสสอง และกู่ฮุยบียืนหัวเราะกันอย่างรื่นเริง สนทนาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันอย่างอบอุ่น
ทุกอย่างดูราบรื่นดี…
ยกเว้นเพียงข้อเดียว ข้ายังต้องยกแขนอยู่แบบนี้ต่อไปอีกหรือไม่!?
‘ข้าก็อายุขนาดนี้แล้วนะเว้ย…’
แขนของข้าสั่นสะท้าน… ไม่ใช่เพราะเมื่อยล้า
แต่เป็นเพราะ ความอับอายที่ท่วมท้นจนแทบระเบิดออกมา
“…นี่มันไม่ใช่เรื่องแล้วนะ…!”
