ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!
ข้ากลับมาเกิดใหม่ทั้งที แล้วนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?
ทำไมข้าถึงยังต้องถูกปั่นหัวแบบนี้!?
ข้าอดทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว จึงตัดสินใจลดแขนลง และหันไปเอ่ยถามนางตรง ๆ
“ข้าน่ะอายุเท่าไรแล้วกันแน่! นี่มัน—”
“ยกขึ้นใหม่”
“ขะ…ขอรับ”
…ให้ตายเถอะ…
กู่ฮุยบีละสายตาจากอาวุโสสอง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ข้า สบตากับข้าด้วยดวงตาสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิง
เพราะผลของเคล็ดวิชาที่นางฝึกฝน ดวงตาของนางจึงดู ทั้งน่าอัศจรรย์และน่าสะพรึงกลัวในคราวเดียวกัน
“น้องชายของข้า”
“…ขอรับ”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำสิ่งใดผิดไป?”
ข้ากลืนน้ำลายลงคอ
“ข้า… คิดว่าคงเป็นเพราะข้าพยายามหนีเมื่อท่านมาถึง?”
“…เจ้าคิดจะหนีจากพี่สาวเช่นนั้นหรือ?”
เวรแล้ว… นั่นไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องแน่ ๆ
ข้าพยายามกลืนน้ำลายลงคอ พลางเบือนสายตาหนี
แต่นิ้วเรียวของกู่ฮุยบีกลับจิ้มแก้มของข้า แล้วบังคับให้ข้าหันกลับมาสบตากับนางอีกครั้ง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรอีก!?
ข้าทำอะไรผิดกันแน่!?
ในช่วงเวลาที่คนเราตกอยู่ในวิกฤติ สมองมักจะเฉียบคมขึ้น
ทันใดนั้น อีกเหตุผลหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของข้า
“หรือว่า…เป็นเพราะพี่สาวคนรอง?”
“ยอนซอ?”
“ขอรับ… ถ้าเป็นเพราะข้าตบหน้านางล่ะก็…”
“ยอนซอโดนเจ้าตบหน้า?”
…หือ? นี่ก็ไม่ใช่คำตอบที่ถูกอีกงั้นหรือ?
ข้ารู้สึกเหมือนกำลังสารภาพบาปไปเรื่อยๆ อย่างไรชอบกล
