…เป็นไปไม่ได้แน่นอน
ช่างเถอะ! นางคงมาเพราะมีธุระอะไรบางอย่าง…
ขอแค่รีบทำธุระแล้วรีบไปก็พอ!
ข้าหันไปมอง “นัมกุงบีอา” ที่ยังคงคีบเส้นโซเม็งเข้าปากอย่างหน้าตาเฉย
ข้าถามออกไปตรง ๆ
“นัมกุง… ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?”
“…”
นางเงยหน้าขึ้นมองข้าเล็กน้อย
“…หืม?”
อะไรกัน…?
ทำไมถึงทำสีหน้าแบบนั้น…?
จากสีหน้าของนัมกุงบีอา ข้าสัมผัสได้ถึงความรู้สึก “ทำไมต้องถามเรื่องที่ชัดเจนขนาดนี้?”
ข้าหวังเหลือเกินว่าข้าจะตีความผิดไปเอง…
“คำว่า ‘ทักทาย’…?”
“ห๊ะ?”
เช่นเคย คำพูดสั้นๆ ของนางมักจะทำให้คนฟังหัวเสียเสมอ
และตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในสถานการณ์นั้น
‘ทักทาย’ ที่ว่าหมายถึงอะไรกันแน่?
หมายถึงการทักทายธรรมดาแบบ “สวัสดี” นั่นน่ะหรือ?
หรือว่าเหมือนกับในอดีตชาติของข้า… ที่เป็นคำย่อของ “ล่าสังหารมนุษย์” กันแน่?
สำหรับข้าแล้วนัมกุงบีอา ยังคงเป็นหญิงสาวที่เหมาะกับความหมายของ “ล่าสังหารมนุษย์” มากกว่า
แม้ว่าข้าจะพยายามเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับนางแล้วก็ตาม
ดังนั้น ข้าจึงพยายามอดทนและถามกลับไปอย่างใจเย็น
“ทักทาย?”
“ยัง… ไม่ได้ทักทายเลย”
“ขะ… ข้าเองก็เหมือนกัน!”
ทันทีที่นัมกุงบีอาพูดจบ ถังโซยอลก็รีบแทรกขึ้นมาทันที
…เดี๋ยวนะ
พวกนางกำลังจะบอกว่ามารอข้าอยู่ที่นี่ เพราะยังไม่ได้กล่าวคำอำลาอย่างนั้นหรือ…?
ทำไมต้องลำบากขนาดนั้น!?
“ข้าได้แจ้งไปแล้วกับผู้นำตระกูลถัง ท่านไม่ได้ยินหรือ?”
“…ข้าได้ยินแล้ว…”
