ถังโซยอลตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่นัมกุงบีอายังคงทำสีหน้า “แล้วมันมีปัญหาตรงไหน?”
ข้าหรี่ตาลง
‘…ใช่ นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย’
จริงอยู่ ทุกอย่างจบลงอย่างราบรื่น ข้าไม่จำเป็นต้องมองหาความหมายแอบแฝงเบื้องหลัง
ดังนั้น หากให้สรุปแบบง่าย ๆ
‘พวกนางแค่ไม่ได้กล่าวลา จึงตั้งใจตามหาข้าเพื่อบอกลาโดยเฉพาะ’
…ข้าควรรู้สึกซาบซึ้งใจดีหรือเปล่านะ?
‘…ใช่ คิดในแง่ดีไว้เถอะ’
พวกนางแค่ต้องการมากล่าวลา เพราะไม่ได้เห็นข้าเดินจากไป
หากข้าทำสีหน้ารำคาญใจ ก็คงจะดูใจแคบเกินไป
แต่…
ข้าไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับหญิงสาวเหล่านี้อีกจริง ๆ
อย่างจริงจังเลย!
“ขอบคุณที่แวะมาพบ ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง หวังว่าเส้นทางข้างหน้าของพวกท่านจะราบรื่น ขอให้ใช้ชีวิตที่สงบสุข”
ข้ากล่าวคำอำลาด้วยมารยาทครบถ้วน หวังว่าพวกนางจะพึงพอใจแล้วจากไปเสียที
แต่—
สีหน้าของพวกนางกลับแปลกไป
ราวกับว่าคำตอบของข้า “ไม่ใช่สิ่งที่พวกนางต้องการ”
บรรยากาศรอบตัวข้าเต็มไปด้วยความลังเลและความอึดอัดใจบางอย่าง
พวกนางต้องการอะไรกันแน่?
แต่ช่างเถอะ ข้าปล่อยเรื่องนั้นไว้ก่อน เพราะตอนนี้ข้ามีสิ่งที่อยากรู้มากกว่า
ข้าหันไปทางนัมกุงบีอา และเอ่ยถาม
“คุณหนูนัมกุง”
“หืม?”
“ทัพศาสตราถังจบไปแล้ว แล้วเหตุใดท่านยังอยู่ที่นี่? คนอื่นๆจากตระกูลนัมกุงล่ะ?”
“ชอนจุนบอกว่ามีธุระ… เขาต้องรอใครบางคน”
นัมกุงชอนจุนมีธุระที่เสฉวน?
