เอาเข้าจริง ข้าไม่ได้แปลกใจหรอก หากหมอนั่นจะมีเรื่องให้ต้องจัดการ
ข้าก็มีภารกิจของข้า เช่นเดียวกับที่มันมีภารกิจของมัน
แต่เรื่องที่ทำให้ข้าสงสัยจริง ๆ คือ—
“แล้วเขาอนุญาตให้ท่านมาอยู่ที่นี่หรือ? เขาไม่ได้ตามมาด้วยเลยหรือ?”
นัมกุงบีอาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง?
และนัมกุงชอนจุนปล่อยให้นางมาที่นี่โดยไม่ขัดขวางเลยอย่างนั้นหรือ?
นั่นแหละ ที่ข้ารู้สึกว่ามันแปลก…
“หืม…? เขาอนุญาตให้ข้ามานะ… บอกว่าไปเถอะ เพราะยังไงก็ไม่กลับไปหรอก…”
“เขาอนุญาต?”
นัมกุงชอนจุนคนนั้นน่ะนะ?
ไอ้คนบ้าคลั่งที่ควบคุมทุกอย่างรอบตัวได้หมดนั่นน่ะนะ?
ข้าคิดว่าอย่างน้อย ๆ เขาต้องพยายามตามนางมา หรือไม่ก็ห้ามไม่ให้นางออกมาแน่ ๆ
แต่กลับปล่อยให้นางมาโดยไม่มีปัญหาอะไร?
‘แถมยังบอกว่านางจะไม่กลับไปด้วย?’
นี่มันหมายความว่าอะไรกันแน่?
แต่ก่อนจะไปคิดเรื่องนั้น ข้ามีเรื่องที่ต้องสะสางก่อน
“ว่าแต่คุณหนูนัมกุง”
“…?”
“ก่อนหน้านี้เราเคยทำข้อตกลงกันไว้ว่าท่านจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับข้า จำได้หรือไม่?”
“หืม…?”
“ตอนนั้นข้ายอมบอกชื่อของข้า แลกกับคำสัญญาว่าท่านจะไม่กวนใจข้าอีก”
“อืม… ข้าจำได้นะ”
นางตอบอย่างมั่นใจ สีหน้าของนางดูเหมือนจะหมายความว่า “ข้าจำได้ดีเลยล่ะ!”
…แต่ถ้าจำได้แล้ว ทำไมนางยังมาอยู่ที่นี่?
ข้าจึงถามซ้ำ
“แล้วเหตุใดท่านจึงยังอยู่ที่นี่?”
“ทำไมล่ะ?”
“ก็ท่านบอกว่าจะไม่ทำให้ข้ารำคาญไง”
“…ข้าไม่ได้รบกวนเจ้านี่?”
