…ให้ตายเถอะ
ข้าเข้าใจแล้ว นัมกุงบีอาไม่ได้แค่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ
นางไม่เข้าใจมันจริง ๆ!
ข้าเองก็ผิดเหมือนกันที่ไม่ได้ระบุเงื่อนไขให้ละเอียดกว่านี้…
ใช่ ข้ามันโง่เอง!
ข้าถอนหายใจ ก่อนจะยิงคำถามสุดท้ายออกไป
“แล้วเรื่องที่ต้องพูดกับข้าโดยใช้ภาษาสุภาพล่ะ?”
นัมกุงบีอาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลอกตามองไปรอบ ๆ แล้วตอบว่า
“….เจ้าค่ะ~”
“…”
ข้าควรจะชกนางดีไหม?
ข้าจริงจังกับเรื่องนี้มาก…
ขนาดนี้แล้ว ข้าว่ามันก็ไม่ต่างจากการที่ นัมกุงบีอาเป็นฝ่ายชักดาบท้าให้ข้าสู้ก่อนแล้วล่ะ
ทุกครั้งที่ต้องพูดคุยกับนาง ข้ามักจะปวดหัวเสมอ
ชาติก่อน ข้าทนกับเรื่องนี้ไปได้ยังไงกันนะ…?
…อ้อ ใช่แล้ว
ข้าไม่เคยพูดคุยกับนางเลยตั้งแต่แรก
‘อัจฉริยะจริง ๆ’
ข้าคิดพลางกุมขมับกับอาการปวดหัวที่เริ่มกำเริบ
ในขณะเดียวกัน ถังโซยอลที่เงียบมาตลอดก็ขยับตัวเล็กน้อย ดูเหมือนนางอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ข้าไม่คิดจะถาม
“ถ้าข้าแกล้งทำเป็นไม่รู้ นางอาจจะล้มเลิกไปเองก็ได้”
“อะ…เอ่อ”
…แต่แน่นอนว่า นางไม่ล้มเลิก
“ขอรับ?”
“ถ้าหากท่านกลับไปที่จวนตระกูลกู่… อีกเมื่อไรจะมาเสฉวนอีกหรือ?”
“อืม… ไม่รู้สิ?”
ข้าจะมาที่นี่อีกไหมงั้นหรือ…?
เอาเข้าจริงก็คงต้องมาในสักวัน แต่มันคงไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่นอน อาจใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง
ข้าตอบไปตามตรง แต่ดูเหมือนถังโซยอลจะไม่พอใจกับคำตอบของข้า
‘ไม่ได้นะ… นั่นมันนานเกินไป’
