นางขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนจะถามออกมาอย่างจริงจัง
“ท่านชอบพิษแบบไหนหรือ?”
“…อะไรนะ?”
“ถ้าอย่างนั้น… ท่านเชี่ยวชาญวิชาดาบสั้นหรือไม่?”
‘…ทำไมข้าต้องเชี่ยวชาญด้วย?’
ข้าหรี่ตาลง นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า?
เมื่อครู่นี้นางพูดถึง “พิษ” ใช่ไหม?
ข้าเพ่งมองถังโซยอลด้วยความสงสัย
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของข้า นางก็ดูเหมือนจะสะดุ้งขึ้นมาเล็กน้อย…
“อ่า… ดูเหมือนว่านี่จะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแฮะ”
ถังโซยอลพึมพำกับตัวเอง
“พี่ชายบอกว่ามันน่าจะได้ผล…”
“…คุณหนูถัง เจ้าสบายดีหรือไม่?”
โดยเฉพาะส่วนหัว… ข้าว่ามันอาจจะมีปัญหาอยู่บ้าง
ไม่สิ อาจจะมีปัญหาเยอะเลยด้วยซ้ำ
ก่อนที่ข้าจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น ข้าก็เห็นมือข้างหนึ่งยื่นมาทางจานของข้า
ข้าจึงตบลงไปที่หลังมือของมัน เพียะ!
มีเสียงร้องสั้นๆ ดังขึ้น
ข้าไม่จำเป็นต้องหันไปดูว่าเป็นใคร
“เจ้ากินหมดแล้วหรือยัง?”
“…หมดแล้ว”
วีซอลอาลูบหลังมือของตัวเองพลางตอบเสียงอ่อย
ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่นางไม่สั่งเพิ่ม? แล้วทำไมต้องพยายามแย่งของข้าด้วย!?
ข้าถอนหายใจยาว ก่อนจะเลื่อนจานเกี๊ยวไปให้นาง ข้าไม่ได้อยากกินอะไรมากนักอยู่แล้ว
วีซอลอายิ้มกว้างก่อนจะคีบเกี๊ยวขึ้นมากินอย่างมีความสุข
…แต่ดูเหมือนจะไม่จบแค่นี้
ข้าเห็นตะเกียบคู่หนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาเงียบๆ ข้าจึงรีบคว้าข้อมือนั้นเอาไว้ทันที
“สั่งเพิ่มเถอะ อย่ามาแย่งของข้า”
