จะให้ข้าได้พบเจอความเมตตาสักครั้งเดียวไม่ได้เลยหรือ!?
ข้าตะโกนร้องต่อสวรรค์… แต่ก็รู้ดีว่าสวรรค์ไม่มีวันตอบ
พวกมันไม่เคยอยู่ข้างข้าเลยตั้งแต่แรก
…ข้านั่งอยู่กับร่างที่กำลังจะดับสูญนี้มานานเท่าใดแล้ว?
ชีวิตของข้าเองก็เหลือเวลาอีกนานเท่าใดกันแน่?
ในขณะที่ข้ากำลังจะจมลงสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง—
[ช่างน่าสมเพชเสียจริง…]
กระแสพลังปราณที่ข้ากำลังส่งออกไป… ถูกตัดขาดลง
แต่มันไม่ใช่เพราะข้าหมดแรงเอง
แต่เป็นเพราะ “ใครบางคน” ที่แทรกแซงเข้ามา…!
เสียงคำพูดสั้นๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ร่างกายของข้าทั้งหมดแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง
ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…?
ปากทางเข้าถ้ำมีเพียงทางเดียว
แม้ว่าข้าจะทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการช่วยชีวิต แต่เป็นไปได้อย่างไรที่ข้าไม่รู้สึกถึงแม้แต่เศษเสี้ยวของการคงอยู่ของมัน?
[…ไม่ใช่ความสนุกที่ดีนักหรอก]
[เกมไล่จับนี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง]
จู่ๆ ลมหายใจของข้าก็ติดขัด
มันไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากยืนอยู่ตรงนั้น แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างของข้าตึงเครียดราวกับกำลังร้องโหยหวน
แม้แต่บรรยากาศรอบตัวก็ราวกับถูกบีบอัดจนหายไป
ข้าหันศีรษะกลับไปมองอย่างสั่นเทา
และสิ่งที่ข้าเห็นที่ตรงนั้นคือ—
“ความสิ้นหวัง”
มีบางสิ่งยืนอยู่ที่นั่น
[ไม่มีอะไรน่ารังเกียจไปกว่ามนุษย์ที่หลงไล่ตามความหวังอันไร้สาระ]
[เจ้า…เป็นตัวอะไรกันแน่?]
[ปากเสียกว่าที่คาดแฮะ]
