เพดานที่ไม่คุ้นเคย…
อา… ความคิดที่ทั้งซ้ำซากและน่าเบื่ออะไรเช่นนี้ ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ข้าต้องมานึกถึงคำพูดพวกนี้
หัวปวดตุบ ๆ ร่างกายทั้งหนักอึ้งและมึนงง ในท้องก็ปั่นป่วนคล้ายคลื่นไหว
โดยเฉพาะบริเวณตันเถียน… ที่เจ็บแปลบ
ข้าฝืนพยุงร่างที่แข็งเกร็งให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
…ที่นี่คือที่ใดกัน?
‘…ข้าจำได้ว่าตัวเองหมดสติไปที่คลังลับ’
เคล็ดวิชามารดูดกลืนสวรรค์เกิดทำงานเองโดยไม่ทันตั้งตัว ดูดซับพลังจากลูกแก้วที่อสูรงูนั่นคายออกมา
เพราะพลังมหาศาลเกินควบคุม สุดท้ายร่างกายข้าก็รับไม่ไหวจนสลบไป…
ความรู้สึกไม่สบายที่จู่ ๆ ก็พลุ่งขึ้นมาทำให้ข้าหันกลับไปตรวจสอบลมปราณในร่าง
พลังที่ไหลทะลักเข้ามามากมายเช่นนั้น… หากตันเถียนได้รับความเสียหายจริงๆ ล่ะก็ เรื่องจะไม่จบแค่เล็กน้อยแน่
“ฟู่ว—!”
ข้าผ่อนลมหายใจพร้อมกับปล่อยลมปราณออกมา
“อะไรน่ะ…”
ข้าสะดุ้งเล็กน้อยกับไอร้อนที่พวยพุ่งออกจากร่าง
ทั้งร้อนกว่าและเร็วกว่าปกติ
ข้าเพียงแค่หมุนเวียนลมปราณในปริมาณเท่าเดิมเท่านั้นเอง… แต่ทำไม—พลังที่ไหลเวียนออกมามากกว่าที่คาดคิด
สามดารา
เคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้อที่ก่อนหน้านี้ข้ายังอยู่เพียงแค่ระดับสองดาราต้น ๆ บัดนี้กลับพุ่งทะลุขึ้นไปถึงสามดารา
ยิ่งกว่านั้น ไม่ใช่เพียงแค่ระดับสามดาราธรรมดา แต่เป็นระดับที่เกือบแตะขีดสุดของสามดาราแล้ว
