ก่อนที่มาชอลจะติดตามกู่หยางชอนมายังคลังลับ
ในเวลานั้น—
ห้องหนึ่งเต็มไปด้วยข้าวของแตกกระจัดกระจาย ผนังที่เคยเรียบร้อยบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยความโกรธเกรี้ยว
ภายในห้อง ชายผู้หนึ่งยืนอยู่กลางความวุ่นวาย—
“นัมกุงชอนจุน” ฉายา “อัสนีบาตแห่งตระกูลนัมกุง”
เรือนผมของเขายุ่งเหยิง บาดแผลที่แขนซ้ายถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลหนา เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่ว
“เวรเอ๊ย…! ไอ้เวรเอ๊ยยยย!”
ทุกครั้งที่เขาส่งเสียงกู่ร้อง ข้าวของในห้องก็กระเด็นกระดอนแตกหักไม่หยุด
เหล่าคนรับใช้ที่อยู่ใกล้ตัวต่างสะดุ้งเฮือก หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เพียงไม่นานหลังจากที่ได้สติ เขาก็ถูกโอบล้อมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่มิอาจควบคุมได้
“ไอ้สารเลว…! มันต้องใช้วิชามารแน่ ๆ!”
ไม่มีทางเป็นอย่างอื่น!
หากมิใช่เพราะกลอุบายสกปรก มันไม่มีทางเป็นไปได้!
“ชื่อมันว่าอะไรนะ? กู่…กู่ชอลยอบ? หรือกู่จอลยอบ?”
“ตระกูลถังจัดงาน ‘ทัพศาสตราถัง’ ขึ้นเพื่อให้ ‘สายเลือดหลัก’ ได้เข้าร่วม”
“ถ้ารู้ว่าไม่อาจสู้ได้ ก็คงไม่มาแต่แรกแล้ว—”
“ไม่มีทางที่พวกมันจะส่งพวกสาขามาแทนเด็ดขาด!”
“นั่นคือกฎที่ตระกูลสูงศักดิ์ต่างยึดถือ!”
เมื่อนึกถึงตระกูลกู่ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเขาคือ
“ตระกูลของ ‘นักรบพยัคฆ์’ และ ‘กระบี่ฟีนิกซ์'”
เขาจำได้ว่าตระกูลนักรบพยัคฆ์มีบุตรชายอยู่หนึ่งคน
“…มันต้องเป็นไอ้สารเลวนั่นแน่ ๆ”
กรอด…
