งูตัวนั้นแผ่แสงสีขาวเจิดจ้า ขดตัวอยู่ด้านบนและจ้องมองลงมาที่พวกเรา
“อ-อสูรงูตัวมหึมาเลยนะคะ…!”
คำพูดของวีซอลอาทำให้ข้ากัดริมฝีปาก สถานการณ์นี้ช่างเลวร้ายที่สุด
‘…สัตว์อสูรปีศาจงั้นหรือ?’
งูที่มีขนาดมหึมาเช่นนี้ หากไม่ใช่สัตว์อสูรปีศาจ ก็คงหาคำอธิบายอื่นไม่ได้
หากเป็นมันที่พูดกับพวกเรา…หมายความว่ามันมีสติปัญญาเช่นมนุษย์?
ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องของสัตว์อสูรปีศาจที่สามารถพูดจาได้มาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรปีศาจที่มีขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่มีปรากฏในบันทึกใด ๆ
จะทำอย่างไรดี? ด้วยร่างกายของข้าในตอนนี้ เกรงว่าคงไม่สามารถสร้างบาดแผลให้มันได้แม้แต่น้อย
อย่างน้อย ข้าต้องปกป้องวีซอลอาให้ปลอดภัย
หากเป็นเช่นนั้น ข้าต้องหาวิธีดึงดูดความสนใจของมัน…
ราวกับมันอ่านความคิดของข้า งูตนนั้นเอ่ยขึ้น
“จงวางอาวุธเถิด เด็กน้อย… ตอนนี้ข้าไม่ได้หิวโหย”
หรือหมายความว่ามันมิได้มีเจตนาร้าย?
ข้าพยายามซ่อนความตื่นตระหนกก่อนเอ่ยถาม
“…เจ้าสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้งั้นหรือ?”
“หากไม่เข้าใจแล้วจักสนทนากับเจ้ารึ?”
“แต่เหตุใดสัตว์อสูรปีศาจจึงสามารถพูดภาษามนุษย์ได้?”
“สัตว์อสูรปีศาจงั้นหรือ… ช่างน่าขันนัก”
ลิ้นสองแฉกของมันแลบออกมาเล็กน้อย
แม้เพียงลิ้นนั้น ก็ใหญ่กว่าตัวข้าเสียอีก
“ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้วสินะ… ตอนนี้เรียกข้าเช่นนั้นแล้วรึ?”
น้ำเสียงของมันเจือไปด้วยความขมขื่น
