ปราณที่ข้าครอบครองอยู่ตอนนี้เทียบเท่ากับผู้ที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลา สามสิบปี
‘พลังที่ข้ากลืนเข้าไป… ทำไมถึงมีเหลือเพียงเท่านี้…?’
เมื่อคิดถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในตอนนั้น ปริมาณที่เหลืออยู่ในร่างกลับดูเหมือนน้อยนิดจนน่าประหลาดใจ…
ปราณภายในของข้าบริสุทธิ์อย่างมาก มีพลังที่ทั้งอ่อนโยนและแน่นหนาขนาดนี้จะมีที่ไหนอีกกัน?
แม้ว่าข้าจะดูดซับพลังมหาศาลขนาดนั้นเข้าไป แต่กลับไม่รู้สึกถึงพลังมารเลยแม้แต่น้อย
…แสดงว่าลูกแก้วนั้นไม่ใช่ศิลามารอย่างนั้นหรือ?
ข้าครุ่นคิดว่าบางทีเคล็ดเพลิงอัคคีเก้ากงล้ออาจจะกลืนพลังมารไปแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกถึงอะไรแบบนั้นเลย
สิ่งที่ข้าสัมผัสได้จากตันเถียนในตอนนี้เป็นพลังที่แข็งแกร่งจนน่าตกตะลึง
เหตุที่ข้ายังไม่สามารถก้าวไปถึงระดับสี่ดาราได้ คงเป็นเพราะร่างกายของข้ายังรองรับพลังมหาศาลนี้ไม่ไหว
แต่หากข้าฝึกฝนร่างกายอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็คงสามารถทะลวงไปถึงสี่ดาราได้อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้… ข้าจะสามารถรับมือกับใครได้บ้าง?
‘เจ้านั่นแห่งตระกูลนัมกุงยังเกินไป… ส่วนกู่จอลยอบคงไม่ใช่ปัญหา’
เมื่อประเมินตามความเป็นจริง หากไม่ใช้กระบวนท่าพิเศษ ข้าก็สามารถรับมือกับกูจอลยอบได้อย่างเท่าเทียมหรือเหนือกว่า
แต่กับเจ้านั่น… มังกรสายฟ้า ยังคงเป็นไปไม่ได้
