แม้ว่าข้าจะคุ้นเคยกับกระบวนท่ากระบี่ของตระกูลนัมกุง แต่หากเป็นการประลองที่ใช้พลังภายใน ข้าก็ยังไม่อาจเอาชนะเขาได้
‘ว่าแต่… ที่นี่คือที่ไหนกันแน่?’
เมื่อแน่ใจว่าร่างกายของข้าไม่มีสิ่งผิดปกติ ข้าก็เริ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ
เฟอร์นิเจอร์เก่าโทรม มีกลิ่นสมุนไพรขมที่ลอยอบอวลอยู่จาง ๆ
“คุณชาย!”
“อั่ก!”
ข้ายังไม่ทันตั้งตัว ร่างของใครบางคนพุ่งเข้าหาข้าเต็มแรง
เป็นวีซอลอา
“คุณชาย! ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”
“…ถอยออกไปก่อน”
ทำไมต้องถามอาการคนป่วยในขณะที่ทับร่างข้าอยู่ด้วย?
ข้าดันตัววีซอลอาออกไปอย่างเร่งรีบ โชคดีที่ดูเหมือนนางไม่ได้รับบาดเจ็บที่ไหน
เมื่อแน่ใจว่านางปลอดภัย ข้าก็ถามในสิ่งที่ต้องรู้เป็นอันดับแรก
“อสูรปีศาจงูเล่า? แล้วคลังลับเป็นอย่างไรบ้าง?”
“งูหรือคะ?”
วีซอลอาเอียงคออย่างสงสัย ราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่ข้าพูด
อะไรน่ะ? งูตัวใหญ่นั่นทั้งตัว ทำไมนางถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้?
ข้ารู้สึกถึงความผิดปกติจึงถามซ้ำอีกครั้ง
“งูตัวใหญ่ที่เราเห็นในคลังลับไง”
“เอ่อ…?”
“…เจ้าไม่จำได้เลยหรือ?”
“ใช่ค่ะ!”
“งั้นเจ้าจำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่… ไม่สิ เจ้าจำอะไรได้บ้าง?”
ข้าปรับคำถามใหม่เพราะเรื่องนี้ชักจะผิดปกติขึ้นเรื่อย ๆ
วีซอลอากลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด
ดวงตากลมโตของนางที่มองไปทางนั้นทีทางนี้ที ยิ่งทำให้ข้าสังเกตเห็นอาการของนางชัดเจน
“ข้าจำได้ตั้งแต่ตอนที่ตามคุณชายออกมาเลยค่ะ!”
