“…ว่าไงนะ?”
งั้นก็หมายความว่านางจำอะไรไม่ได้เลย…!?
คลังลับ งูยักษ์— ทุกอย่างเป็นแค่ภาพลวงตาอย่างนั้นหรือ!?
‘เป็นไปไม่ได้’
หากเป็นเช่นนั้น แล้วลมปราณของข้าที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล รวมถึงพลังยุทธ์ที่ก้าวหน้าไปล่ะ?
มันไม่มีทางเป็นเพียงภาพมายาได้แน่
หรือว่าสิ่งที่ทำให้นางลืมเรื่องทั้งหมด เป็นฝีมือของงูตัวนั้น?
‘แต่ทำไม…? เพื่ออะไร?’
นี่เป็นปริศนาที่ข้ายังไม่สามารถหาคำตอบได้…
“เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยจริง ๆ หรือ?”
“ค่ะ… ตอนที่ข้าตื่นขึ้นมาก็พบว่ากำลังนอนอยู่บนภูเขาพร้อมกับคุณชาย!”
“อะไรนะ…?”
ครืด—
ประตูด้านซ้ายถูกเปิดออก พร้อมกับใครบางคนเดินเข้ามา
เป็นชายชราหลังค่อม ผมขาวโพลนตามวัย
“อะไรกัน ที่นี่ร้อนเป็นบ้า!”
ชายชราบ่นขึ้นมาทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง
คงเป็นเพราะเมื่อครู่ข้าเพิ่งหมุนเวียนลมปราณไปเล็กน้อย ทำให้อุณหภูมิในห้องสูงขึ้น
เขามองมาทางข้าและพูดขึ้น
“ตื่นแล้วรึ”
“…ท่านเป็นใคร?”
“หลับปุ๋ยไปตั้งสองวัน ในที่สุดก็ฟื้นแล้วสินะ”
“…สองวัน?”
“เจ้าหลับไปตั้งสองวันเต็ม ๆ น่ะสิ!”
“ข้าหลับไปถึงสองวันเลยหรือ?”
เมื่อคิดถึงเวลาที่ข้าใช้ค้นหาคลังลับ นั่นหมายความว่า… ข้าเสียเวลาไปทั้งหมดแล้ว
“ใช่สิ! ร่างกายของเจ้าก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร แต่เอาแต่นอนไม่ตื่นอยู่แบบนั้น ข้าก็นึกว่าเจ้าตายไปแล้วเสียอีก”
“…ขอถามหน่อยได้หรือไม่ ที่นี่คือที่ไหน?”
