“ดูข้าก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ? ข้าเป็นหมอ แล้วนี่ก็ต้องเป็นห้องรักษาคนเจ็บน่ะสิ!”
…ดูยังไงถึงจะบอกว่าเป็นหมอ?
เขาสวมเสื้อผ้าธรรมดาเก่าโทรม ดูห่างไกลจากชุดของนักรักษาโดยสิ้นเชิง
ที่บ่งบอกว่าเขาอาจเป็นหมอได้ ก็เห็นจะมีเพียงกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ที่ติดอยู่กับตัวเท่านั้น
“ร่างกายของเจ้าดีขึ้นหรือยัง?” ชายชราถาม
“ข้าสบายดีแล้วขอรับ”
จากที่เขาพูด ดูเหมือนที่นี่จะเป็นสถานรักษาใต้ภูเขา… แต่ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
ตามที่วีซอลอาเล่า เมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา เราก็ไม่ได้อยู่ที่คลังลับอีกต่อไปแล้ว แต่กลับมานอนอยู่กลางป่าแทน…
งั้นแสดงว่าชายชรานี้เป็นคนพาพวกเรามาที่นี่อย่างนั้นหรือ?
ขณะที่เขาเงียบ ๆ ต้มยาสมุนไพรอยู่นั้น ก็เอ่ยถามขึ้น
“ไปนอนหลับอยู่ตรงหน้าผาอันตรายแบบนั้นทำไมกัน?”
หน้าผา…?
ข้าจำได้ว่าพื้นที่รอบตัวควรเป็นพื้นราบที่มีต้นเมเปิลต้นใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
แต่กลับกลายเป็นว่ามันกลายเป็นหน้าผาอีกครั้ง…?
ทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปหมด ไม่มีอะไรที่อธิบายได้เลย
ก่อนอื่น ข้าจำเป็นต้องกล่าวขอบคุณชายชราก่อน
“ท่านผู้เฒ่า ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกข้าไว้”
“ช่วยงั้นรึ? เพ้อเจ้ออะไรน่ะ! ถ้าจะขอบคุณ ไปขอบคุณเด็กสาวข้างๆ เจ้าจะดีกว่า ใบหน้าน่ะดูน่ารักดี แต่แรงนี่มหาศาลเชียวนะ นางเป็นคนแบกเจ้าลงมาจากบนเขาต่างหาก!”
ข้าหันไปมองวีซอลอาทันที
นางกอดอก เท้าสะเอว แล้วยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
