…อะไรนะ? นางเป็นคนแบกข้าลงมาจากยอดเขางั้นหรือ!?
“ขะ… ขอบใจมาก”
“ค่ะ!”
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงตอนที่นางวิ่งไล่ตามข้าตอนอยู่ที่สำนักถัง ทั้งความอึดและกำลังของนางล้วนไม่ธรรมดา
นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่า ‘พรสวรรค์ของจอมยุทธ์’…?
ปกติข้ามักจะล้อว่านางกลมดิ๊กอยู่เสมอ แต่ว่าจริงๆ แล้ว วีซอลอากลับเป็นคนค่อนข้างผอมบาง
เพียงแค่เพราะนางชอบเคี้ยวอะไรสักอย่างอยู่ตลอด เลยดูเหมือนอวบขึ้นมาเท่านั้นเอง
แขนเล็ก ๆ แบบนั้น… จะมีพละกำลังมหาศาลออกมาได้อย่างไรกัน?
ข้ากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ชายชราก็เข้ามาบีบนวดแขนของข้าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขึ้น
“ดูท่าเจ้าจะไม่เป็นอะไรมากแล้ว เช่นนั้นก็เตรียมตัวออกไปได้แล้วเถอะ ห้องมันแคบ ข้าไม่อาจให้เจ้าพักต่อไปได้อีกนาน”
“อ่า… ขอบคุณท่านผู้เฒ่า ต้องขอบคุณท่านที่ช่วยให้ข้าฟื้นขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยจากสถานการณ์อันตราย”
“เฮ้อ เด็กสมัยนี้พูดจาซะยืดยาวจริง”
แม้พวกข้าจะดูเป็นเพียงคนแปลกหน้าสำหรับเขา แต่การที่ยอมให้ข้านอนพักถึงสองวันเต็ม ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้ง่าย ๆ
ขณะเดียวกัน วีซอลอาที่อยู่ข้างๆ กำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างในปากอย่างเพลิดเพลิน
ดูเหมือนว่าของกินนั้นจะเป็นสิ่งที่ชายชราให้กับนาง
“…เจ้าเคี้ยวอะไรอยู่กันแน่?”
“อืม? ท่านปู่ชอนให้ข้าเป็นของว่างน่ะค่ะ!”
ท่านปู่ชอน…?
ดูเหมือนว่าวีซอลอาจะทำความรู้จักกับชายชรานี้ไปเรียบร้อยแล้ว
