และเป็นเขาที่เป็นฝ่ายตอบคำถามแทนนาง
“มันก็ไม่มีอะไรพิเศษหรอก ข้าแค่ให้รากโสมที่ไม่มีฤทธิ์อะไรแล้วแก่แม่นางน้อยไปกิน ที่นี่เป็นสถานรักษาเล็กๆ ของหมู่บ้านชนบท จะให้ของดีไปก็ไม่ได้หรอกนะ”
…รากโสมที่ไม่มีฤทธิ์?
รากโสมจะไร้ฤทธิ์ได้ด้วยหรือ?
แค่ให้รากโสมไปก็น่าแปลกใจพอแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจกว่า คือวีซอลอาที่เคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย
ทั้งที่ควรจะขมจนฝาดลิ้นแท้ ๆ แต่นางกลับกินมันราวกับเป็นขนมหวาน
ปกติข้าคิดว่านางชอบของหวาน แต่ดูท่าจะกินได้ทุกอย่างเลยสินะ…
“ข้าขออภัยที่รบกวนท่าน…”
“ไม่เป็นไรหรอก รีบกลับบ้านเถอะ พ่อแม่ของเจ้าคงเป็นห่วงแย่แล้ว”
พ่อแม่เป็นห่วง…?
เมื่อคิดถึงบิดาของข้า ข้าก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปในทันที เขาไม่ใช่คนที่จะมานั่งกังวลเรื่องข้าแน่ ๆ
หากจะมีใครเป็นห่วงจริงๆ คงมีแค่มูยอน ที่คงกำลังร้อนใจรอข้าอยู่
ข้าค้นหาบางอย่างในเสื้อผ้า ก่อนจะพูดกับชายชรา
“ข้าจากมาอย่างรีบร้อน จึงไม่ได้เตรียมของตอบแทนมาเพียงพอ…”
“อ้าว ๆ เด็กน้อย เจ้าจะเอาเงินมาทำไมกัน ข้าแค่เป็นตาแก่ที่ว่างเกินไปเลยช่วยไปตามเรื่องเท่านั้น อย่าได้ถือสาเลย…”
ข้ายังคงค้นหาในเสื้อผ้าจนกระทั่งพบเงินตำลึงเงิน
โชคดีที่ดูเหมือนข้ายังพกมันติดตัวมาอยู่บ้าง
ติ๊ก ติ๊ง!
เมื่อข้าหยิบมันออกมาอย่างเร่งรีบ เหรียญเงินสองสามเหรียญก็ตกลงไปกระทบบนพื้น
ชายชราหุบปากเงียบลงทันทีเมื่อเห็นเหรียญเงินนั้น
