ปริมาณนี้อย่างน้อยก็คงประมาณ สองตำลึงเงิน
“นี่เป็นของที่ข้ามีติดตัวในตอนนี้… ข้าอยากตอบแทน…”
ข้ายังพูดไม่ทันจบ ชายชราก็คว้ามือข้าเอาไว้
แววตาของเขาดูจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง…?
หลังจากความเงียบเพียงชั่วอึดใจ เขาก็กล่าวออกมา
“…ท่านจอมยุทธ์ หากต้องการ ท่านสามารถอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อยก็ได้! โอ้ ข้าช่างเสียมารยาทเสียจริง! มีแขกสำคัญมาเยือนทั้งที แต่ข้ากลับยังไม่ชงชาให้เลย! โปรดรอสักครู่เถิด ข้านี่แหละชงชาได้ยอดเยี่ยมที่สุด!”
“…”
ดูเหมือนเขาจะถูกใจข้าไม่น้อย
แต่ข้าจำต้องปฏิเสธน้ำใจนั้น ข้าไม่อาจเสียเวลาที่นี่ต่อไปได้
ข้าหาทางปลีกตัวออกจากชายชราก่อนที่เขาจะยัดเยียดอะไรมาให้อีก
เมื่อก้าวออกมาด้านนอก ข้าพบว่าโชคดีที่ตอนนี้ยังเป็นเวลากลางวัน
หากออกเดินทางทันที ก็น่าจะกลับไปถึงได้โดยไม่ชักช้า
ร่างกายของข้ารู้สึกเบาขึ้นมาก อาจเป็นเพราะพลังภายในที่เพิ่มขึ้นจากเหตุการณ์ในคลังลับ
ร่างกายนี้… แข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนมากนัก!
หากข้าหมุนเวียนลมปราณและเร่งฝีเท้าเต็มกำลัง บางทีข้าอาจไปถึงหมู่บ้านที่จดไว้ในจดหมายได้ภายในวันนี้
“…แต่คงจะหักโหมเกินไป”
หากค่อย ๆ ใช้พลังปราณเป็นช่วง ๆ อาจพอเป็นไปได้
แต่เมื่อนึกถึงวีซอลอาที่ต้องติดตามมาด้วย ข้าควรจะเพลาๆ ลงสักหน่อย
…หรือบางที นางอาจจะตามข้าได้ทัน?
เมื่อนึกถึงตอนที่นางไล่ตามข้ามาถึงสำนักถัง ก็น่าจะมีความเป็นไปได้
