แต่ถึงกระนั้น นางไม่มีพลังภายในเลย จะเป็นไปได้จริงหรือ?
ข้าใช้พลังตรวจสอบภายในร่างของวีซอลอาอีกครั้ง
เหมือนเดิม
ในตันเถียนของนาง ไม่มีลมปราณแม้แต่เศษเสี้ยว
เช่นนั้นแล้ว… นางทำได้อย่างไรกัน?
เนื่องจากวีซอลอาจำอะไรไม่ได้เลย ข้าจึงไม่อาจรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ข้าหมดสติไป
งูนั่นคืออะไรกันแน่?
ทำไมสถานที่นั้นถึงเปลี่ยนกลับไปเป็นหน้าผา?
ค่ายกลประหลาดนั่นคืออะไร?
และที่สำคัญที่สุด…
ข้าชะงักฝีเท้ากะทันหัน เพราะเพิ่งนึกถึงเรื่องที่สำคัญที่สุดออก
“…นี่…”
“คะ?”
“นี่… นี่… หยกส่องราตรี!”
“คะ…?”
ข้าตัวสั่นเล็กน้อย
หยกส่องราตรีมากมายขนาดนั้น… ข้ากลับไม่ได้เก็บติดตัวมาแม้แต่ชิ้นเดียว!
เมื่อคิดถึงมัน ข้าก็อยากจะทรุดลงไปทุบพื้นให้หายเจ็บใจ
…ไม่สิ บางทีคลังลับที่หายไปนั้น อาจทำให้ข้าไม่สามารถนำของจากที่นั่นออกมาได้ตั้งแต่แรก?
ข้าพยายามคิดในแง่ดี แต่ก็อดเสียดายไม่ได้อยู่ดี…
แล้วลูกแก้วที่ข้าได้รับมาล่ะ…?
“…”
“คุณชาย?”
“…ไม่เป็นไร แค่รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย”
ของเหล่านั้นไม่ใช่ของข้าตั้งแต่แรก… ถ้าคิดแบบนั้น ก็น่าจะทำใจยอมรับได้
แต่คนเรานี่มันช่างโลภจริง ๆ ไม่ใช่หรือ?
ข้าทำหน้าเคร่งเครียดโดยไม่รู้ตัว วีซอลอาที่มองข้าอยู่ก็ยิ้มออกมา
“คุณชาย! สีหน้าท่านดูไม่หล่อเลยนะคะ”
“พูดอะไรแรงแบบนั้น…”
“แต่ท่านดูไม่หล่อจริง ๆ นี่นา…”
