ข้ากำลังกลุ้มใจอยู่นะ แล้วทำไมนางถึงพูดจาร้ายกาจขนาดนี้…?
ดูเหมือนว่าวีซอลอาจะมีด้านที่โหดร้ายกว่าที่คิด
แต่จู่ ๆ นางก็คว้าแขนเสื้อข้าเบา ๆ
ข้าหันไปมองตามมือของนาง และพบว่ากำลังชี้ไปที่ร้านอาหารที่พวกเราพึ่งเดินผ่าน
ข้าหันกลับมาถามนาง
“หิวหรือ?”
“…ข้าหิวก็จริงค่ะ แต่เวลาคุณชายทำหน้าตาไม่หล่อ ถ้ากินซาลาเปาจะดีขึ้นค่ะ!”
“…หมายถึงให้ข้ากินอย่างนั้นรึ?”
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่นางเองก็ดูจะหิวอยู่เหมือนกัน…
ข้าสามารถกินได้หากต้องการ แต่ว่าเงินในกระเป๋าข้าก็เหลือไม่มากแล้ว
เมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนว่าข้าควรจะรีบเดินทางให้ถึงเป้าหมายโดยเร็วที่สุด
หรือว่าจะลองวิ่งไปดี?
ด้วยสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นในตอนนี้ ข้าคงสามารถทำได้ไม่ยาก
แต่เมื่อมองไปยังวีซอลอาที่ยังคงจับแขนเสื้อข้าแน่น ข้าก็ต้องหยุดคิดใหม่
“…ข้ากำลังจะเร่งเดินทาง แต่เจ้าล่ะ จะเอายังไงดี?”
“เอ๋…? ข้า ข้า! ข้าวิ่งเก่งนะคะ!”
“ต้องให้ข้าแบกไปไหม?”
“…หะ?”
“ว่าไงนะ?”
เหมือนข้าจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง แต่มันเบาจนข้าไม่แน่ใจ
เมื่อข้าทวนคำถามอีกครั้ง วีซอลอากลับทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นเสียอย่างนั้น…
วีซอลอาที่จับชายแขนเสื้อข้าอยู่ จู่ๆก็ทรุดตัวลงไปกะทันหัน ทำให้ข้าถูกดึงเสียหลักไปด้วย
“อ๊ะ! อั่ก!”
เสียงร้องประหลาดดังขึ้นจากนาง
“อะไรของเจ้า อยู่ ๆ เป็นอะไรไป?”
“ขะ… ขาเจ็บค่ะ! ข้าคงได้รับบาดเจ็บแล้ว!”
