“ว่าไงนะ…? งั้นก็เรื่องใหญ่สิ รีบกลับไปที่สถานรักษาไหม?”
“แต่เรากำลังรีบอยู่นี่คะ! ขะ… ข้าไม่เป็นไรมากหรอก!”
“ถ้างั้นเจ้ายังเดินได้ใช่ไหม?”
“…เอ๊ะ?”
“…หืม?”
ข้ามองวีซอลอาที่ทำท่าคิดหนักผิดปกติ
เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นนางครุ่นคิดจริงจังขนาดนี้
หลังจากลังเลอยู่นาน นางก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แทบไม่ได้ยิน
“…แบก… แบกข้าหน่อยค่ะ…”
ระหว่างที่พูดนั้น ใบหูนางก็แดงก่ำ
ข้ามองภาพนั้นด้วยความตกใจ
…เจ้าเด็กหญิงอ้วนกลมคนนี้ก็รู้จักอายด้วยหรือ?
ข้านึกว่านางไม่มีความรู้สึกนั้นเสียอีก…
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
มันตลกเกินไป ข้าหัวเราะออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ฮึ่มคุณชาย! ข้ารู้นะว่าท่านกำลังล้อข้าอยู่!”
ข้าก้มตัวลงเล็กน้อย ยื่นหลังให้วีซอลอา
นางค่อยๆ เอามือโอบรอบคอข้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเบียดตัวเข้ามาใกล้
เมื่อรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างของนาง ข้าก็จับขานางแล้วลุกขึ้นยืน
ด้วยความซุกซน ข้าอดไม่ได้ที่จะพูดแหย่นาง
“หนักจัง”
พอข้าพูดแบบนั้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ วีซอลอาก็สะดุ้งเฮือกทันที
“ข้าไม่หนักนะ!”
“หนักสิ หนักมากเลย… เหมือนข้าแบกหินก้อนใหญ่ไว้บนหลัง”
“ท่านใจร้าย! ข้า… ข้าจะลงแล้ว!”
“สายไปแล้วล่ะ ข้าแบกขึ้นมาแล้ว ลงไม่ได้หรอก”
…เมื่อไหร่กันนะ?
เมื่อไหร่ที่ข้าเริ่มรู้สึกสนุกกับการอยู่กับนางแบบนี้?
เหมือนข้าเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน…
