แต่บรรยากาศตอนนั้นไม่ได้นุ่มนวลเหมือนในตอนนี้ และวีซอลอาก็จำเรื่องนั้นไม่ได้
มีเพียงข้าคนเดียวที่ยังจำมันได้
และต่อไป… ก็คงเป็นข้าคนเดียวที่จดจำมันต่อไป
เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ควรเกิดขึ้นซ้ำอีก
ข้าปรับท่าทางให้มั่นคง ก่อนจะหมุนเวียนลมปราณแล้วกระทืบเท้าลงบนพื้น
ฟึ่บ!
ร่างของข้าพุ่งขึ้นไปในอากาศเร็วกว่าที่คาดไว้ ทำให้รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
สายลมที่พัดผ่านตัวข้าแรงกว่าปกติ
ข้าคิดว่าวีซอลอาคงจะตื่นเต้นไปกับมัน แต่ผิดคาด
นางกลับนิ่งเงียบ ฝังใบหน้าลงบนแผ่นหลังของข้า
หากไม่มีอะไรผิดพลาด—
ข้าคงสามารถวิ่งไปถึงจุดหมายได้โดยไม่มีปัญหา…
