แต่เพียงเพราะมัน “รู้สึกสนุก” จึงยังปล่อยให้ข้ามีชีวิตอยู่
[ข้าคือ—]
น้ำเสียงของมันราบเรียบแต่ทรงพลัง ราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่ง
หัวใจข้ารู้สึกเหมือนมันจะหยุดเต้น
สติที่ฝืนยื้อไว้ก็เริ่มเลือนราง
บางที—
คงเป็นช่วงเวลานั้นเอง…
[ข้าคือ “มารสวรรค์”]
แล้วโลกของข้าก็พลันหยุดลง
◇◆
ข้าคงแบกวีซอลอาวิ่งมาได้ประมาณครึ่งชั่วยามแล้ว
เพราะลมปราณที่เพิ่มขึ้น ข้าจึงสามารถแบกคนนึงและยังคงรักษาความเร็วที่เหนือกว่าปกติได้
“เร็วไปหน่อยนะ เจ้าไหวหรือเปล่า?”
ข้าถามวีซอลอาที่ซุกหน้าลงบนแผ่นหลังข้า
ไม่มีคำตอบ
“…ไม่ได้ยินหรือ?”
ข้าถามซ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้ก็ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ
บางอย่างผิดปกติ—
ข้ารู้สึกเช่นนั้น จึงรีบหยุดฝีเท้าลงทันที…
ข้านึกว่าเธออาจจะไม่ได้ยินเพราะเสียงลมที่พัดแรง
“เป็นไงบ้าง เร็วเกินไปหรือเปล่า—”
กรน…
“…หืม?”
ข้าหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากด้านหลัง
เมื่อข้าหันไปมอง ก็พบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้น… น่าตลกเสียจนข้าพูดอะไรไม่ออก
วีซอลอากำลังกรน…
นางไม่ได้ยินข้าหรอก เพราะนางหลับไปแล้ว!
“…ดูเหมือนจะสบายมากเลยสินะ?”
ข้าพูดแซว แต่นางก็ยังคงหลับสนิทไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ข้าคิดอยากจะแกล้งปลุกนางขึ้นมาเพราะความหมั่นไส้
แต่สุดท้าย ข้าก็ทำได้แค่หลุดหัวเราะเบาๆ แล้วออกเดินทางต่อ
แม้ว่าข้าจะวิ่งมาเป็นเวลานาน แต่ลมปราณในร่างกลับยังคงเหลืออยู่มาก
