แม้ว่านิสัยของนัมกุงชอนจุนจะน่ารำคาญสิ้นดี แต่ร่างกายของเขาก็ยังมีความสง่างามสมกับเป็นผู้สืบทอดของตระกูลสูงศักดิ์
ปัญหาก็คือ… มันเป็นกระบี่ของตระกูลนัมกุง
กระบี่ของตระกูลนี้ ข้าดูมามากเกินพอจนเบื่อหน่าย
สาเหตุหลักก็มาจาก “เจ้านั่น” ผู้ซึ่งคลุ้มคลั่งอยู่กับการพิสูจน์ปัญหาของกระบี่ตระกูลนัมกุงถึงขนาดออกตระเวนประลองไปทั่ว
ข้าถูกลากไปพัวพันด้วยจนต้องทำความคุ้นเคยกับกระบวนท่าของพวกมันโดยปริยาย
ส่วนเรื่องที่ข้ายอมบอกชื่อจริงให้นัมกุงบีอา ก็เพราะข้ารู้ว่านางจะไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ อยู่แล้ว
จะบอกว่าเป็นเพราะ “ความรู้สึกผิดอันน้อยนิด” ของข้าก็คงไม่ผิดนัก…
แต่จริง ๆ แล้วก็แค่รำคาญ ไม่อยากให้นางตามติดเท่านั้นเอง
อย่างน้อยตอนนี้ ข้ามีข้ออ้างที่จะหลีกเลี่ยง “ทัพศาสตราถัง” ได้แล้ว
“ข้ารู้สึกผิดเกินกว่าจะไปเข้าร่วม”
ไม่ว่าสมาชิกของตระกูลถังจะพยายามรั้งข้าไว้เพียงใด หากข้าอ้างแบบนี้ พวกเขาก็คงไม่มีทางขัดได้
สิ่งเดียวที่ต้องกังวลคือตอนกลับไปยังตระกูลกู่…
ข้าอาจถูกต่อว่านิดหน่อย แล้วก็จบ…
…ไม่สิ หัวหน้าผู้ดูแลเป็นคนที่น่ากลัวจริง ๆ
ข้ากำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่เมื่อจู่ ๆ วีซอลอาก็ยื่นบางอย่างมาตรงหน้า
เป็น “ยักกวา” ขนมที่ข้าชอบ
“คุณชาย”
“หืม?”
“อยากได้ยักกวาสักชิ้นไหมเจ้าคะ?”
ข้าชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น
“เจ้าจะให้ข้ากินงั้นหรือ?”
ให้ตายสิ…นี่มันเรื่องอะไรกัน!?
