ข้าทำสีหน้าตกใจเกินจริงเล็กน้อย ทำให้วีซอลอาถลึงตาใส่ข้าอย่างไม่พอใจ
ข้าหัวเราะออกมาเบา ๆ
“อา…น่าสนุกดี แล้วทำไมถึงจู่ ๆ ถึงอยากแบ่งข้า?”
“เพราะสีหน้าของคุณชายดูยุ่งเหยิงมากเลยค่ะ…”
ข้าเป็นแบบนั้นจริง ๆ หรือ?
มือของนางสั่นเล็กน้อยขณะยื่นขนมมาให้
ดูจากสายตาของนางแล้ว การปฏิเสธคงไม่ใช่ทางเลือก ข้าจึงรับขนมมาอย่างว่าง่าย
วีซอลอาทำหน้าตกตะลึงราวกับกำลังคิดว่า ‘ให้ไปเล่น ๆ แต่เจ้ารับจริง ๆ เรอะ…!?’*
ท่าทางของนางมันทั้งขำและ…น่ารัก
ข้าจึงทำให้นางตกใจไปอีกขั้นโดยการยัด “ยักกวา” ทั้งชิ้นเข้าปากในคราวเดียว
ดวงตาของวีซอลอาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ท่าทางของนางทำให้ข้าหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างช่วยไม่ได้ ราวกับความเครียดก่อนหน้านี้ได้สลายไป
“ใช่แล้ว เจ้าโง่ที่วัน ๆ ไม่คิดอะไรอย่างข้าจะมาทำเป็นคิดมากไปทำไม”
“ยะ…ยักกวา…หายไปในคำเดียว…”
ข้าหัวเราะอีกครั้งก่อนจะไล่นางออกจากห้อง “ไปนอนได้แล้ว”
เมื่อนางจากไป ข้าก็ปิดประตูห้อง
ข้าส่ายหัวเล็กน้อย—ไม่ควรคิดเรื่องที่ซับซ้อนให้ปวดหัวอีกแล้ว
‘ก่อนอื่น คลังลับของตระกูลกึมชอนยอนก่อน’
ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าคงไม่มีเวลาว่างอีกแล้ว…
