แม้ดอกบัวที่ลอยอยู่เหนือผืนน้ำจะดูธรรมดา แต่แท้จริงแล้ว ทุกดอกล้วนเป็น “สมุนไพรศักดิ์สิทธิ์” ที่แฝงพลังแห่งสวรรค์
ไม่เพียงแค่ดอกบัวเท่านั้น น้ำในทะเลสาบแห่งนี้ และแม้แต่ปลาที่อาศัยอยู่ในนั้น ต่างก็มีพลังพิเศษเช่นกัน
ตามคำกล่าวของถังจูยอก…ทะเลสาบแห่งนี้เป็นเพียงแค่ “เครื่องประดับฟุ่มเฟือยที่บรรพบุรุษของตระกูลถังสร้างขึ้นอย่างไร้เหตุผล”
และถังโซยอลก็เห็นด้วยกับคำพูดนั้น
ถึงจะสวยงามจนแทบลืมหายใจ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นนอกจากนั้น…
ในขณะที่เดินทอดน่องท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืน ถังโซยอลเอ่ยถามนัมกุงบีอา
“บีอา พี่เดินทางมาเป็นยังไงบ้าง?”
“อืม… ก็ไม่มีปัญหาอะไร…แค่หลงทางไปหน่อย”
“…พี่หลงทางอีกแล้วสินะ”
นัมกุงบีอาเป็นคนประเภทที่ไม่ว่าเดินไปที่ไหนก็มักจะหลงทางเสมอ ซึ่งช่างเป็นเรื่องแปลกสิ้นดี
นัมกุงบีอาเป็นคนที่แม้จะเดินมาตรงๆ ได้ดี แต่สุดท้ายก็มักจะหันเหไปในทางที่ผิดเสมอ
ถังโซยอลคิดว่าน่าจะเป็นเพราะบุคลิกที่ดูเลื่อนลอยของนางที่เป็นต้นเหตุ
“แต่ยังไงพี่ก็หาทางมาได้สินะ… ข้าล่ะกังวลแทบแย่”
“ข้ามีคนร่วมทาง”
“ร่วมทางหรือ?”
หรือว่านัมกุงบีอาหมายถึงคนของตระกูลอื่นที่เดินทางมาพร้อมกับตระกูลนัมกุงในวันนี้?
ถังโซยอลจำได้ว่าคนเหล่านั้นเป็นคนจาก “ตระกูลกู่”…
แต่พูดตามตรงแล้ว นางแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตระกูลนี้เลย
