หวังว่านางจะไม่งอนข้านะ?
‘…อืม’
ข้าไม่แน่ใจนัก แต่คาดว่าวีซอลอาคงดูแลตัวเองได้ดี
ข้าค่อย ๆ ใช้ตะเกียบคีบอาหารตรงหน้า ทว่า—
ข้ากลับหยุดมือไปหลายครั้ง
ต้นเหตุคือ ถังโซยอลที่นั่งข้างถังจูยอก นางไม่ได้แตะต้องอาหารเลยสักนิด และเอาแต่จ้องข้าด้วยสายตาร้อนแรง
‘…ข้ากำลังจะกินข้าวอยู่นะ นางแบบนี้มันจะทำให้ข้าอาหารไม่ย่อยเอาน่ะสิ’
นางเป็นบ้าอะไรอีกล่ะ?
ข้าทำได้แค่ยกซาลาเปาขึ้นคีบแล้ววางลงซ้ำ ๆ เพราะสายตาแผดเผาของถังโซยอลที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ
แม้ในชาติที่แล้ว ทุกครั้งที่พบกัน นางก็มักจะจ้องข้าเช่นนี้เสมอ
ข้ายังจำได้ว่าในอดีต ข้าหงุดหงิดกับสายตาของนางจนเผลอถามออกไปว่า
“เจ้าจะจ้องข้าไปถึงเมื่อไหร่กัน?”
แต่แทนที่นางจะตอบกลับมาเหมือนคนปกติ—
นางร้องไห้ออกมาอย่างหนักตรงหน้าข้า!
…ข้าเพียงแค่ถามออกไปตรงๆ ว่าเจ้ามีปัญหาอะไรกับข้าหรือไม่ แล้วทำไมถึงร้องไห้กันล่ะ?
และในชาตินี้ นางก็ยังทำตัวแบบเดิมอีก…
ข้ากับตระกูลถังไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด เหตุใดนางจึงมีท่าทีเหมือนกับมีอะไรค้างคาใจกับข้ากัน?
หรือว่าข้าคีบซาลาเปามากินแล้วนางไม่พอใจ?
…หรือว่าหน้าข้าดูไม่น่าถูกใจนาง?
ข้าเคยโดนว่าหน้าตาดุมาแต่ไหนแต่ไร จนตอนนี้มันไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกอะไรแล้ว
ข้าพยายามทำเป็นไม่สนใจ และคีบซาลาเปาเข้าปากไปในที่สุด
—!!!
‘…เชี่ย!’
ข้าแทบจะพ่นมันออกมาทันทีที่กัดเข้าไป
ทำไมซาลาเปาถึงเผ็ดขนาดนี้?!
