ข้าคิดว่าซาลาเปาจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยแล้วแท้ ๆ แต่ข้ากลับประมาทเกินไป
ทว่า…หากข้าคายอาหารออกมาตรงนี้ แน่นอนว่าข้าจะต้องถูกสายตาหลายคู่จ้องมองเป็นแน่
ข้าคิดหาทางออกอย่างรวดเร็ว และในตอนนั้นเอง—
มีมือข้างหนึ่งยื่นถ้วยน้ำมาให้ข้า
นัมกุงบีอา
ข้าตกใจเล็กน้อยกับท่าทีของนาง แต่สถานการณ์นี้ข้าไม่มีเวลาจะลังเล
ข้าจึงรับถ้วยน้ำมาดื่มในทันที
‘มันใส่อะไรลงไปกันแน่ ทำไมซาลาเปาถึงเผ็ดขนาดนี้?!’
ข้าพยายามกลืนมันลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะกล่าวขอบคุณนัมกุงบีอา
“ขอบคุณมาก คุณหนูนัมกุง”
นางพยักหน้ารับเบา ๆ เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร จากนั้นนางก็หยิบอะไรบางอย่างวางลงบนจานของข้า
—เนื้อปลาย่าง?
ข้ามองมันอย่างงุนงง ก่อนจะหันไปมองหน้านาง
“มันไม่เผ็ด…”
“…ว่าอะไรนะ?”
“ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะกินเผ็ดไม่เก่ง”
…นางสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ข้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม
“ขอบคุณก็จริง แต่เหตุใดจู่ ๆ เจ้าถึงพูดห้วนใส่ข้า?”
“…เจ้าค่ะ”
“……”
อะไรนะ?
นางคิดจะหาเรื่องข้าหรือไร?
ข้ามองนางด้วยความสงสัย แต่จากสีหน้าของนาง นางไม่ได้มีเจตนาจะยั่วยุอะไรข้าเลย
…แล้วทำไมถึงทำตัวแปลก ๆ กัน?
แม้มันจะรู้สึกแปลกๆ ที่ถูกปฏิบัติเหมือนเด็ก แต่ข้าก็ไม่เห็นเหตุผลที่จะโต้แย้ง เพราะดูเหมือนว่านางจะไม่ได้มีเจตนาร้าย
—กร๊อบ!
ทันใดนั้น เสียงของบางสิ่งที่แตกหักดังขึ้น ข้าหันไปมองตามเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ
