ถังโซยอลกระแอมไอเล็กน้อยราวกับมีอะไรติดคอ
นางลังเลอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยออกมาเสียงเบา
“คุณชายกู่ ท่านพอจะมี…สิ่งที่ชอบ…”
“ท่านพี่ถังจูยอก ด้านล่างนั้นคือสนามฝึกซ้อมใช่หรือไม่?”
เสียงของ นัมกุงชอนจุน แทรกขึ้นมากลางประโยค
ข้าหันไปมอง และพบว่าเขากำลังมองออกไปทางหน้าต่าง พร้อมกับตั้งคำถามเกี่ยวกับอาคารขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านนอก
…เมื่อกี้ถังโซยอลเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง?
ข้าหันกลับไปหานางแล้วถามซ้ำ
“คุณหนูถัง เมื่อครู่นี้ท่านพูดว่าอะไรนะ?”
“…ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ”
ถึงปากจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่สายตาของนาง แทบจะส่งจิตสังหารไปที่นัมกุงชอนจุน
‘หากเป็นเรื่องสำคัญ เดี๋ยวนางก็คงพูดออกมาเอง’
ข้าตัดสินใจปล่อยผ่านและหันกลับไปฟังคำตอบของถังจูยอกต่อคำถามของนัมกุงชอนจุน
“อ้อ นั่นเป็นสนามฝึกสำหรับสายเลือดของตระกูลถังโดยเฉพาะ ข้าคิดว่าตอนที่เจ้ามาคราวก่อน ข้าคงไม่ได้พาไปดู”
“ใหญ่ขนาดนั้นเลยหรือ?”
“พวกเราดูแลมันอย่างสม่ำเสมออยู่ก็จริง… แต่ที่จริงแล้วไม่มีใครใช้มันเลย เพราะแต่ละคนก็มีสนามฝึกของตัวเองกันหมด”
นัมกุงชอนจุนมองไปยังสนามฝึกด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปถามถังจูยอก
“ข้าอยากเข้าไปดูสักหน่อย ไม่ทราบว่าจะเข้าไปได้หรือไม่?”
“อืม… เห็นทีว่าบทสนทนาของพวกเราจะจบลงแล้ว เช่นนั้นพวกเราทุกคนเข้าไปชมพร้อมกันเลยดีหรือไม่?”
…ในที่สุด ก็มาถึงช่วงสุดท้ายเสียที
