ด้วยคำตอบสั้น ๆ และน้ำเสียงไร้ความรู้สึกของนาง บทสนทนาก็จบลงอย่างรวดเร็ว
“เจ้าค่ะ”
“อ่า…?”
“อืม…”
…มีแต่คำตอบแบบนี้ ใครจะกล้าชวนสนทนาต่อกันล่ะ?
ตระกูลกู่ก็ถือว่าเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง ดังนั้นจึงมีบางคนพยายามเข้ามาพูดคุยกับข้าด้วย ข้าแค่ยิ้มบาง ๆ และตอบกลับไปแบบผ่าน ๆ
“อา ใช่แล้วขอรับ”
“ขอบคุณสำหรับความห่วงใย”
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”
ข้าไม่มีอารมณ์จะพูดคุยกับพวกเขาหรอก
ในขณะที่ข้ากำลังปล่อยความคิดล่องลอยไปเพื่อรอให้ทุกอย่างจบลง ข้าก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนมานั่งลงข้างข้า
ครั้งนี้เป็นใครกันอีกนะ?
ข้าหันไปมอง และพบว่าถังโซยอล เป็นคนที่นั่งลงข้างข้า
“…?”
นางกระแอมออกมาเบาๆ แล้วจิบชาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่…ปลายใบหูของนางกลับ ขึ้นสีแดงจาง ๆ
ตั้งแต่มื้ออาหารจนถึงตอนนี้…นางดูแปลกไปจริง ๆ
“คุณหนูถัง”
“เอ๊ะ…? เ-เจ้าคะ!?”
“ท่านมีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือ?”
“มะ-ไม่เจ้าค่ะ! ไม่มีอะไรทั้งนั้น!”
…ไม่มีงั้นหรือ? ข้าว่าไม่ใช่เลย
ข้ามองนางอย่างสงสัย ขณะที่จ้องตาเขม็งเหมือนจะไล่ต้อนคำตอบ ปลายหูของนางกลับยิ่งขึ้นสีแดงเข้มกว่าเดิม
สุดท้าย นางก็เหมือนจะ ทนไม่ไหวและหลบสายตาข้าไปเสียเลย
…ข้าหน้าตาน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?
ถ้าข้าทำให้นางกลัวขนาดนั้น ก็ไม่น่าจะมานั่งข้างข้าแต่แรกไม่ใช่หรือไง?
นางต้องการอะไรจากข้ากันแน่?
“แค่ก…แค่ก…”
